2016 Kazan 2 – vanaf Kazan

Dag 13 (donderdag 7 juli 2016):

Kazan verblijf

Zes uur. Zonnig en lawaaierig buiten. Mijn computer wacht gretig om mijn belevenissen van de vorige dag de wereld in te sturen. Ook de vrouwen van Stefan und Peter volgen dagelijks het verslag, zo goed en zo kwaad als mogelijk is, want in het Nederlands, en zeker niet altijd eenvoudig opgesteld.

Het ontbijt is om acht uur. Geen buffet ditmaal. In pure Sovjetstijl krijg ik een keuzelijst met 6 ontbijtmenuutjes voorgeschoteld. Het een met thee, het ander met koffie, pannenkoekjes met of zonder confituur, omelet of spiegelei, en altijd een klein broodje. Van deze  keuzes zijn er dus zes combinaties mogelijk en ik kies voor nummer 2. De niet meer zo jonge dame in sovjet keuken-outfit is nochtans vriendelijk en zorgt voor een vlotte bediening. Ik vraag mij af hoeveel verwarring en beroering het zou teweeggebracht hebben indien ik nummer twee gevraagd had met thee in plaats van koffie…Dertig jaar geleden zou hiervoor zeker de chef van het restaurant van achter zijn groot leeg bureau vandaan gehaald zijn voor dringend overleg, en vervolgens strenge terechtwijzing van de lastige klant.

Het kleine ontbijt is snel verorberd. Kazan wacht op ons.

Even na 9 uur staan we met ons vieren op straat en begeven ons naar de halteplaats van de rode hop-on hop-off tweedeksbussen. Uiteindelijk blijkt dit geen goed idee, want de mooie plaatsen boven op het balkon zijn reeds ingenomen, en de bus vertrekt pas veel later dan aangegeven in de brochure; bovendien rijdt er slecht 1 elk uur, zodat we riskeren vele uren door te brengen wachtend op een volgende.

Te voet dan maar. Een echt mooie stad! Ik verwijs voor een verslag hierover naar talrijke publicaties die je kunt vinden op het internet. Het is omstreeks middag wanneer we het Kremlin bereiken. Aan de ingang is er een commercieel evenement aan de gang ter promotie van minibusreisjes? doorheen gans de Russische federatie. Enkele groepjes traditionele dansers worden afgewisseld met Russische cheerleaders. We zijn snel op uitgekeken op de korte rokjes en blote billetjes en stappen het Kremlin binnen. Een indrukwekkende Qol-Sarif moskee, een scheve klokkentoren, een 500 jaar oude kathedraal, en het paleis van de president van Tatarstan. Rond drie uur in de namiddag verlaat Stefan ons. Hij heeft net als vorig jaar een deugddoende massage geboekt.

Naast de Kathedraal van de Erectie van het Kruis is een winkeltje van de paterkes. Daar drinken we een gekoelde Kvas, een populaire Russische frisdrank gemaakt op basis van brood. Dat doet deugd, maar zoals bij elke frisdrank heb je nadien toch nog dorst.

Het kerkje ernaast, waar ooit het bekende icoon van Onze Maagd Maria van Kazan vroeger bewaard werd is gesloten. Dit icoon is eeuwenlang zowat het meest waardevolle icoon van de Russisch-orthodoxe kerk geweest, maar werd gestolen in 1904, en werd nooit teruggevonden. Hier haakt ook Eddy af, maar we spreken met hem af om zes uur aan het terrasje waar we gisteren gegeten hebben

Peter en ik gaan dan terug op stap naar de plaats waar een zijrivier zich in de machtige Volga werpt. We nemen wat foto’s van het Kremlin in de warme avondzon vanop de brug, en gaan dan naar het strandje eens kijken of het de hengelaars lukt om iets te vangen. Eén ervan is redelijk geklappig en toont ons zijn vangst: een baarsachtige vis van wel 40 centimeter. Even later vangt hij met zijne ‘lancée’ een ‘sander’ van 20 cm, maar die vindt hij te klein en werpt die terug. Ik vraag hem hoe groot die ‘sanders’ wel kunnen zijn en hij maakt een gebaar van zo een 70 cm. Even later heeft hij weer prijs, maar het is slechts een riviermossel, die hij ook terugwerpt. Hijzelf vindt die niet lekker, maar sommige mensen eten die wel.

Terug dwars doorheen het Kremlin naar het stadscentrum, en dan wat later gaan eten samen met Eddy en Peter. We eten in een traditioneel restaurant. We zien er geen buitenlanders, en het personeel is in traditionele klederdracht. Plots zien we dat de tafel naast ons leeg is, de borden nog vol, maar dat handtassen en portefeuille nog open en bloot op tafel en stoel liggen. We verwittigen de ober. Geen erg. Die mensen zijn even buiten een kankerstokje gaan oproken. En ja, even later zijn ze terug en zetten de maaltijd verder.

Terug naar het hotel. De straatmadeliefjes die we gisteren tegenkwamen op weg naar het hotel blijken reeds allemaal geplukt te zijn.

Vermoeid het bed in.

Eddy schreef:

76686 km  donderdag 7 juli  verblijf in Kazan
Vandaag rust voor de motoren. Ontbijt om 8 u. Keuze uit 5 menu’s. Daarna naar de halte van de ‘hop-on/hop-off’-bus. Maar daar komen we te vroeg aan. Dan maar eerst een wandeling maken langs o.a. de basketarena en het standbeeldje van de duivel. Terug aan de bushalte blijkt dat de uren op de folder niet juist zijn. We gaan te voet naar het kremlin. Aan de hoogstgelegen ingang is er een happening bezig van Red Bull voor de fietsteams die van Moskou naar Vladivostok onderweg zijn. Lokale cheer girls en een folkloristische groep tonen hun beste danspasjes. Binnen bezoeken we o.a. de immense Kul Sharif moskee waar je vanop een terras speciaal voor toeristen de gebedsruimte kan overschouwen en de gebedsdienst kan volgen. Verder zijn er nog een kathedraal en verschillende torens naast mekaar in vreedzame samenleving. Hierna verlaten we het kremlin en steken de brede rijweg over om een kijkje te nemen aan het stadion van Roebin Kazan. Dan maar terug de stad in on te voet de weg te volgen van de ‘hop-on/hop-off’-bus. Je ziet dat Kazan en bij uitbreiding Tatarstan veel geld heeft; vele moderne gebouwen en de bouwval wordt grondig gerestaureerd. Zelfs de plaatselijke FSB is modern gehuisvest.

Dag14 (vrijdag 8 juli 2016):

Kazan RU > Nizhny Novgorod RU 370km

Vermoeid opgestaan. Wat prutsen, verslag bijwerken en dan naar beneden voor ontbijt nummer 5, dus met thee; en durf het aan om te vragen ‘zonder citroen’. De dienster heeft er blijkbaar plezier in dat ik iets vraag dat niet voorzien is op de ontbijtlijst. Ze voelt er zich misschien door bevrijd van het Sovjet-dirigisme, en van de planeconomie, welke ze waarschijnlijk als jonge vrouw nog bewust meegemaakt heeft.

Er is goed weer voorspeld, maar onderweg hebben de weergoden anders beslist. We doorspartelen probleemloos, maar wel nat, een paar hevige regenzones .Er zijn ook weer een aantal wegenherstellingswerken, die natuurlijk elke zomer moeten uitgevoerd worden vanwege de grote schade die elke winter aanricht, en ook worden een aantal stukken elk jaar omgetoverd tot een nieuw glad stuk zwart biljartlaken.

Niet ver voor onze eindbestemming veroorzaakt een verkeersongeluk een enorme file, gelukkig in tegengestelde richting, maar wel tot in de stad.

Goed aangekomen in Hotel ‘Y Domika Petra’. Het bevindt zich in een kleine, eerder wat aftandse villa. De ontvangst is vriendelijk, en we mogen de moto’s plaatsen achter een zwaar hek. Ook de vensters van het hotel zijn gebarricadeerd door tralies. Dat zal vroeger wel de woning geweest zijn van een ‘hebber’ in het land van de ‘niet-hebbers’. Rechtover het hotel is een oud gebouw waar ooit Peter de Grote zou gelogeerd hebben gedurende drie dagen, vandaar vermoedelijk de naam van dit hotel: ‘In het huisje van Peter’.

Stefan und Peter laten weten dat ze slechts later zullen aankomen, dus gaan wij reeds op stap. In de ganse stad lijkt de tijd lang te hebben stilgestaan. Deze stad heeft toch nog niet echt kunnen meegroeien met de welvaart die we wel aangetroffen hebben in bijvoorbeeld Kazan en Saransk. Maar des te meer charme en nostalgie straalt de binnenstad wel uit. Het gaat te voet op en neer. De hoogteverschillen zijn zeer uitgesproken. Het grote kremlin is nog steeds volledig ommuurd en torent hoog uit boven de Volga, reden ook waarom deze locatie werd gekozen. In de zeer lange verkeersvrije  straat doorheen het centrum zijn hier wel bijna alle gelijkvloerse panden ingenomen door winkeltjes en horeca, meestal met opzichtige reclame. KFC en Burger King ontbreken hier ook niet. Dit illustreert nog eens de paradox van dit land, dat zo zijn best doet om een land na te apen, waarmee het opnieuw op koude voet van oorlog leeft, maar waar het toch zo naar op ziet.

’s Avonds eten we een lekkere varkensmedaillon met bosbessensaus, een geroosterde aardappel, en een ovengestoofde appel. Als je een echt stuk vlees wenst moet je een medaillon of een filet vragen, anders is het toch maar gehakt of kipkap waar ze een en ander door gemengd hebben. Terug in het hotel krijgen we nog een thee geserveerd door de nachtreceptioniste. Ze doet een heel verhaal over haar leven, onder andere een verblijf van een jaar in Miami, waarvan ze nu spijt heeft dat ze daar niet gebleven is. Mensen die zich beklagen dat ze vroeger de verkeerde keuze gemaakt hebben, je vindt ze overal in grote getale. ‘Stop met zagen ! Doe verder of kies voor wat anders, maar gá er voor !’ Toch vertelt ze even later voorzichtig, maar toch moedig, over haar grote passie: ze schrijft poëzie. Eddy blijft nog even luisteren, maar ik ben moe en ga slapen.

Eddy schreef:

76686 km  vrijdag 8 juli  naar Nizny Novgorod
Op een traject van ongeveer 10 km staan in tegenovergestelde richting 3 aftandse auto’s, zoals er nog wel rondrijden, met erachter verstopt een flitsbak! Vandaag krijgen we onze eerste regenbui over ons. Gelukkig is die niet van erg lange duur maar na een korte pauze begint het toch fel te regenen. De temperatuur daalt ook aanzienlijk. Ik wil versnellen maar voel mijn achterwiel doorslippen op wegmarkeringen. Even verder walst men verse asfalt en de regen zorgt dan ook voor een enorme dampwolk; even bij Alain wanneer zijn bril beslaat.
Op 50 km voor Nizny Novgorod is een aanrijding gebeurd tussen een terrein- en een vrachtwagen. De politie is reeds ter plaatse. Het resultaat is een file in de andere richting van een 15 km met stilstaand en stapvoets verkeer.
Op 30 km van ons doel passeren we op afstand een enorm industriecomplex. De stank die er veroorzaakt wordt moet enorm zijn want wat ik ruik vanop enkele kilometer is zelfs erger dan de geur van de meeste drekputten.
Ook Nizny Novgorod heeft een knap kremlin waarvan de wallen de heuvel op en aflopen.

Dag 15 (zaterdag 9 juli 2016):

Nizhny Novgorod RU > Ivanovo RU 250km

Vandaag slechts een beperkte afstand te overbruggen. Dus alles op het gemak. Om acht uur gaan we het ontbijt verorberen dat we de avond ervoor moesten bestellen door middel van een meerkeuzelijst. Op de tafeltjes staat het nummer van de kamer en voor elkeen is een ontbijt volgens wens voorzien. Op mijn zitplaats is reeds koffie voorzien terwijl ik thee besteld had. Ik krijg kasha (porridge) welke ik zeker niet besteld heb. Maar aangezien ik toch zo gemakkelijk ben, mor ik niet en zal ik alles opeten, zij het met ietwat lange tanden. Ik heb ondertussen die kasha eens geproefd. Geef mij maar een lekkere rijstpap met bruine suiker.

De mevrouw die ons bedient is vriendelijk. Maar dan komen Stefan und Peter er aan. Ook bij hen klopt het geleverde niet met de bestelling: Nochtans moet dit geen probleem zijn, want zowel koffie als thee komt uit een zakje, en er zijn zakskes genoeg. De dienster loopt echter naar de receptie en vergezeld van de receptioniste komt ze terug naar de ontbijtzaal. De receptioniste lacht naar ons en zegt dat het helemaal geen probleem is om om te wisselen, en stelt ons gerust terwijl we de dienster horen grommelen en briesen in de keuken. Maar allé, het eitje is wel niet zachtgekookt maar toch lekker, evenals de smeerkaas en het minuscule broodje. Ik verlaat pas de ontbijttafel wanneer de kasha, die ik wijselijk gehouden heb voor op het einde, de rest van mijn honger volledig heeft gestild (of beter: weggenomen).

De weg verloopt voorspoedig; het is fris, maar daarvoor bestaat een trui. We passeren langsheen een groot stuwmeer op de Volga. De einder van het meer is niet te zien: het strekt zich tot honderd kilometer noordwaarts uit. Ook moeten we een steile helling op, overheen een enorme sluis. Die is nodig, aangezien grote schepen de Volga afvaren, vermoedelijk tot de Kaspische Zee.  Een indrukwekkende constructie, zij het dat alles wel tekenen van aftakeling vertoont en continu wel hier of daar in de steigers staat. We vervolgen dan nog onze weg over de dam, met aan de rechter kant het water, en aan de linker kant  in de diepte een dorp. Als de dam doorbreekt wordt dit dorp gewoon weggespoeld. We zien twee heel jonge vrouwen en enkele kleuters of peuters de steile dam afdalen tot het water. Wat ze daar zoeken weet ik  niet, maar als één van hen uitglijdt is het een drama, want de gladde steile wand is bekleed met algen en dus spekglad, en door de strakke wind werpt het hoog klotsende water haar grijpgrage golven hoog in de lucht

Wat later begint het toch wat te regenen, maar dat valt uiteindelijk toch mee. We gaan wat eten: borsch en daarna een kotelet, patatjes en champignons.

In Ivanovo gaan we op zoek naar het geboekte hotel. We zoeken, maar vinden het hotel niet. Nog verder zoeken, vragen, rondrijden. Stefan und Peter zijn er ondertussen ook. Uiteindelijk vinden we het zogenaamde hotel, dat niet meer dan een roestig ijzeren uithangbord blijkt te zijn, en daaronder de ingang van een kelder onderaan een gore appartementenblok waarvan de deur open staat. Ik ga er voorzichtig binnen, maar zie enkel een rommelig kot met een rode zetel, ik ga direct weer buiten. Dat kan onmogelijk het hotel zijn. Maar dan komt een vriendelijke vrouw uit de kelder naar buiten en zegt dat het hotel toch hier is, en ze de ‘administrator’ zal bellen. Vijf minuten later staat daar dan een wat oudere man voor ons. ‘Waar is het hotel’ vraag ik en hij zwaait met zijn arm in de richting van een andere appartementenblok. Vermoedelijk hier en daar wat kamers verspreid. Op de vraag waar de privé parking voor de moto’s is wuift hij weer naar ‘ergens’ met zijn arm. Hij is blijkbaar van onze komst op de hoogte gebracht door Booking.com, maar heeft slechts drie kamers. Wij tonen echter onze reservaties voor vier kamers. Na wat over en weer gediscussieer stappen wij op om een ander hotel te zoeken. Ik zal ons geld trachten te recupereren bij Booking.com.

We vinden met de hulp van TomTom al gauw een goed hotel met propere kamers, maar de moto’s kunnen niet veilig geplaatst worden. Dan nog maar eens op zoek, maar nu hebben we prijs: hotel Onegin verborgen achter wat groen in een prachtig gerenoveerd historisch pand, evenwel dubbel zo duur als het vorige. De ontvangst is vriendelijk. De motoren worden op de afgesloten parking onder een partytent geplaatst. Er zijn ook slechts drie kamers, waarvan wel 1 suite, dus met twee aparte slaapruimtes en één gedeelde badkamer. Peter en Eddy zullen die delen. Het hotel is mooi en proper, maar algauw blijkt het electronisch kaartsleutelsysteem defect en moeten we ons behelpen met een klassieke sleutel.

Het bezoek aan de stad is eerder kort. We vragen hier en daar naar een restaurant en worden telkens dezelfde richting uitgestuurd, echter zonder iets te vinden. Dan is er tenslotte een heel behulpzame blonde tanende schoonheid die het met handen en voeten nog eens uitlegt, waarna we weer op stap gaan. Toch slagen we er niet in het bewuste restaurant te niet vinden, maar komen onderweg dan toch iets leuks tegen waar we het avondmaal kunnen nuttigen: restaurant Arabesque. Dit is in feite een soort tearoom, heel zwierig en stijlvol ingericht zoals de naam het doet vermoeden. Zelfs de jonge bevallige uitbaatster is voorzien van arabeske lichaamsvormen.

Bij het terugkeren naar het hotel blijven we nog even hangen bij een water en muziekspektakel op de grote plaats dicht bij het hotel. We liggen wat later reeds in bed, maar horen de schallende luidsprekers nog lang doorgaan.

Eddy schreef:

77102 km  zaterdag 9 juli  naar Ivanovo
Langs ons traject rijden we over de afdamming van de Wolga aan Gogerets. De watermassa is gigantisch maar wat er tegen de schuine boordstenen klotst is gifgroen! Het zal wel niet giftig of gevaarlijk zijn want ook hier staan op regelmatige afstand vissers. We passeren ook nog borden die de lokale kolchoze, opgedoekt sinds jaren, aanduiden. Wanneer we in Ivanovo toekomen aan het hotel is dat niet wat we ervan verwachten. Betreft slechts 3 kamers in plaats van 4 in een soort woonkazerne zonder afgesloten parkeerplaats voor onze motoren. De verantwoordelijke probeert de schuld van een kamer te weinig door te schuiven naar Booking.com. We rijden weg en vinden een prachtig hotel dat voldoet aan onze verwachtingen.
Vlakbij, voor het theatergebouw, bevindt zich een fontein die werkt op muziek en iets verder nog een watertoren met er bovenop een rode ster.

Dag 16 (zondag 10 juli 2016):

Ivanovo RU > Yaroslavl RU 120km

Om zes uur op. Eerst wat prutsen en rommelen. Verslag bijwerken. Ondertussen staat de televisie op en kijk ik vanuit een ooghoek even naar het meest populaire kinderprogramma hier in Rusland: Misha en de beer.

En mij nu snel klaarmaken. Voor het ontbijt moeten we weer kiezen uit een keuzelijst. Twee zonnetjes, wat kaas, wat brood, een paar pannenkoekjes, djem, en een veel te straffe koffie.

De rit verloopt vlot, zij het dat bepaalde stukken weg lijken op een wasbord van weleer.

Rond twaalf uur komen we aan in het historische Yaroslavl, en gaan onmiddellijk op stap door de stad. Yaroslavl is meer dan duizend jaar oud en was ooit het sterkste bolwerk van Rusland. Het Volkov theater van 1780 is het oudste van Rusland.

Bezoek aan een aantal kerken. In een van de kerken zien we een paar paters en een paar nonnekes, allemaal in verschillende tabaard. Ook de mensen in de kerk zijn stuk voor stuk het bekijken waard. Vooral vrouwen, vooral wat ouder. Ze buigen, slaan vele kruistekens, en kussen het glas waarachter het icoon van hun verering bewaard is. Er zijn natuurlijk enorm veel iconen, maar elkeen loopt heel gericht naar de eigen heilige. Misschien heeft deze voor hen iets bekomen, of vooral hopen ze nog iets te verkrijgen.

Het is een mooie stad, met een lange promenade langsheen de Volga. Er ligt een enorm ietwat vervallen boothotel aangemeerd. Cruiseboten varen over en weer, en zelfs een gemotoriseerde drakar voor toeristen. De Russen houden blijkbaar wel van flaneren, want elke Russische stad voorziet ruim in wandelboulevards. Uiteindelijk belanden we aan het oude kremlin. Enkele studentinnekes houden mij tegen voor een enquête. Ik kan al hun vragen in het Russisch beantwoorden, en als beloning willen ze wel met mij op de foto.

Vervolgens bezoek aan de klokkentoren mét uitzicht over de stad. en wandeling doorheen het kremlin. Dit is niet uitzonderlijk groot. De meeste bezienswaardigheden in deze stad bevinden zich buiten het kremlin.

Bezoek aan de oude markt, die we nooit zouden gevonden hebben, ware het niet dat ik hier drie jaar terug bij een vluchtig bezoek een hele hoop mensen zag binnengaan en beladen buitenkomen.

Verder dan weer de stad in, terrasje opzoeken voor slaatje en watertje. Ook op dit terras is het verzamelen geblazen voor le beau monde, maar dan toch nog niet zo mooi als in Kazan. Een bezoek aan het unisex toilet levert hier dan wel iets bijzonders op: het is afgesloten met een gordijn!  Aangezien kloppen niet veel helpt, moet je het even opzijschuiven om te zien of het niet bezet is. Ook Peter komt ons vervoegen en wat later, rond 5 uur, begeven we ons terug naar het hotel.

Motor nakijken, ketting smeren, opfrissen, en natuurlijk verslag aanvullen.

Nu naar beneden, want Stefan sprak van een barbecue.

Gezien de regenbuien gaat de barbecue echter niet door. Dan maar een rustig avondmaal in het restaurantje zelf.

Eddy schreef:

77388 km  zondag 10 juli  naar Yaroslavl
Vandaag een korte rit bij 25°. Onderweg veel bulten in het wegdek. Alain moet zijn motor weer eens kantelen om benzine naar de kant van de kraan te krijgen en dan zo vlug mogelijk tanken.
Wanneer we aan het hotel komen staat Stefan al in korte broek. Hij wijst ons de weg naar de afgesloten parking achteraan. We kunnen nog niet inchecken maar ons omkleden en onze spullen achterlaten aan de receptie kan wel. We gaan de stad in zonder Peter want die is nog ergens onderweg. Iedereen flaneert vredevol! Waar zijn toch al die slechte Russen afgeschilderd in onze media? Ook hier een bezoek aan het kremlin en het belfort van waaruit mooie foto’s kunnen genomen worden. Nadien zetten we ons op een terras in oelitsa Kirova (Kirovstraat). Ook hier zijn de waterpijpen in trek. ’s Avonds eten in het hotel : o.a. oecha (erg lekkere vissoep).

Dag 17 (maandag 11 juli 2016):

Yaroslavl RU > Tver RU 335km

Om half zes sta ik op en vul het verslag van gisteren nog wat aan.

Vandaag naar Tver, ook aan de Volga gelegen.

Het ontbijt wordt ons aangeboden onder de vorm van een buffet. Het brood is echter niet te eten. ik denk dat het dient om te toasten. Ik eet 1 sneetje, drink een lekkere niet te straffe koffie, een stukje omelet met kool en rijst, een yoghurtje, en als toetje wat perzik.

Het wordt een mooie ontspannen rit. Het is redelijk fris, maar het regent maar nu en dan, en dan nog heel weinig. De wegen zijn in redelijke staat, en vooral: geen vrachtwagens. Onderweg rijden we over een aantal mooie brede rivieren. Hier kun je pas zien hoeveel regenwater van dit vlakke land moet afgevoerd worden. Dat er hier veel neerslag valt staat buiten kijf: alles is groen en tiert welig. Maar tijdens de winter stapelt het water zich op onder de vorm van sneeuw en ijs, en wanneer dat begint te smelten zorgt dat vermoedelijk hier en daar voor grote problemen.

Rond de middag nemen we even pauze in een café. Een lachende Rus zegt ons dat we  de spullen veilig op de moto mogen laten; ze zullen niet verdwijnen. Ik geloof hem wel, want de Russen hebben zich tot nu toe al vaak bezorgd getoond voor de veiligheid van onze moto’s en spullen. Toch nemen we alles wat niet slotvast zit mee naar binnen; een goede gewoonte. Het cafeetje doet ook wel dienst doet als lokale feestzaal, want er is een klein podiumpje en een dansvloer. De oude bazin wil ons een gans menu aansmeren, en somt alles op wat ze ten beste heeft. We beperken ons echter tot een theetje en een broodje: we betalen voor alles samen ongeveer twee Euro. Ook hier zullen ze dus nooit rijk worden.

Oeglitsch is een stadje van het kaliber van Eeklo. de tijd is hier als het ware wat blijven stil staan. Een grote brandweerkazerne met hoge uitkijktoren waakt vanuit het centrum over het leuke levendige stadje.

Vele wegen zijn hier afgeboord door gigantische bereklauwen met schermbloemen van wel dertig cm.

We rijden over een aantal grote en kleinere rivieren. Op één van de bruggen nemen we een foto van de rivier. Terwijl we afgestapt zijn van de motor voelen we de betonnen brug wiebelen onder onze voeten wanneer er een auto over rijdt.

Even later rijden we zelfs een stuk onverhard, om dicht bij een grote totaal vervallen kerk te geraken in een dorpje van amper tien huizen.

Ons hotel bevindt zich eigenaardig genoeg in een achterbuurt, 1 kilometer buiten het oude stadscentrum. Het hotel is nog nieuw, veilig ommuurd. De receptioniste is jong, bevallig en lief, spreekt een weinig Engels, maar mist wat punch. De kamers zijn heel klein maar in orde.

De weg naar de stad voert ons eerst langs koterijen, en vervolgens langsheen een mooie indrukwekkende memorial-site voor de gesneuvelden van de oorlog: ‘Zij keerden nooit terug van de oorlog’. Er is zelfs continu mooie muziek aanwezig, welke ik ook hoorde op het centrale plein van Ivanovo twee dagen terug. Russen brengen nu nog steeds een enorm respect op voor hen die sneuvelden tijdens de tweede wereldoorlog. Het waren er dan ook heel, héél veel.

Tver zelf is een heel statige stad. Ook tijdens het Sovjet bewind heeft het lokale bestuur de erfenis uit 18e en 19e eeuw angstvallig gekoesterd. Je ziet hier geen gebouwen hoger dan twee of drie verdiepingen boven de begane grond. Ook hier heeft ooit een kremlin gestaan, maar dit was uit hout opgetrokken, en is enkele honderden jaren terug afgebrand en niet weer opgebouwd. Catharina de Grote heeft dan op de plaats van het kremlin een paleis laten bouwen dat ze bij haar passage als residentie gebruikte. Mogelijk was dit de aanzet voor de grandeur waar wij nu getuige van zijn. Ik zag tot nu toe geen enkele Russische stad waar één bepaalde tijdsgeest zo overwegend aanwezig is in het straatbeeld.

In de voetgangerszone kiezen we een overdekt terras uit om neer te strijken en ons enigszins te beschermen tegen de frisse wind, nu de zon te laag over de einder hangt om onze blote armkes nog te kunnen opwarmen. Van hier uit hebben we een prachtig uitzicht op het schone volk dat hier over en weer paradeert net zoals tweehonderd jaar terug. Toen was een wespentaille nog volop mode. Hier gaat alles er wat moderner aan toe, wespentailles zijn vaak hommelbuiken geworden, en dan nog slechts verpakt in korte shorts of strakke jeans.

Peter is wat later in Tver aangekomen en komt ons hier op het terras vervoegen. Wij hebben ondertussen ons avondmaal reeds binnengespeeld, dus kan ik wat aan mijn verslag werken, én on line zetten.

Dan nog een wandelingetje door het oude stadscentrum, waarna we met ons vieren een taxi nemen en ons na een korte helse rit laten afzetten aan ons hotel.

Ik ga slapen om elf uur.

Eddy schreef:

77510 km  maandag 11 juli  naar Tver
Weer heel veel berenklauw langs de weg, tot meer dan 2 meter hoog. Gestopt in café Derevjanka (Dorpje) voor 3 pirogi gevuld met kool en 2 thees voor 135 Roebel (minder dan €2).
In de verte bliksemt het stevig maar waar wij langs komen is de weg wel nat maar schijnt de zon.
We passeren een standbeeld van 2 elanden dat door jagers in spe als doel wordt gebruikt want met meerdere inslagen.
We lopen te voet de stad in langs een memoriaal voor de vaderlandse oorlog en stellen dan vast dat het oude centrum van Tver bijna volledig bewaard is gebleven in zijn oorspronkelijke toestand en niet ontsierd wordt door hoogbouw en modernistische glaspartijen.

Dag 18 (dinsdag 12 juli 2016):

Tver RU > Staraja Russa RU 400km

Vijf uur. Dat is nog te vroeg. Omdraaien en nog een trokske doen door dromenland.

Bijna zes uur. OK. Tijd voor een koffie en vervolgens het verslag eens nalezen vanaf het begin, en hier en daar wat aanvullen en verbeteren. Ik geraak niet verder dan Warschau. Kwart voor acht ga ik naar beneden om het ontbijt te bestellen. Hier opnieuw een keuzemenu, waar ik moet aankruisen wat ik wens. In het kleine ontbijtzaaltje staan drie tafels voor twee personen. Een half uurtje later is het weinig memorabel ontbijt achter de rug. Dit hotel krijgt van mij slechte punten voor de ligging en voor het ontbijt.

We vertrekken en laten al gauw Tver definitief achter ons. Stefan und Peter hebben er vanaf het begin reeds de spurt in gezet, en zijn al niet meer te bespeuren. We bevinden ons aan de autostrade tussen Moskou en Sint-Petersburg. Oudere delen en nieuwere, modernere stroken wisselen elkaar af. We zien in de tegenovergestelde richting regelmatig motards met grote zware  reisbepakking die richting Moskou rijden. Wij overnachten in hotels, en dat beperkt toch enorm de hoeveelheid bagage welke wij moeten meenemen. Hier is ook veel vrachtverkeer, dus ik ben blij als ik een rustiger alternatief via binnenwegen kan nemen. Deze binnenweg heb ik gevonden via Google Maps, maar ik weet niet of het deel tussen Ostashkov en Staraja Russa verhard is. Dus eerst gaan vragen in een winkel, dan aan wegenwerkers, en dan in een hotel. Niemand kan het ons zeggen. We zullen wel ergens een politieman tegenkomen die het weet.

Even verder is de brug over de spoorweg afgesloten wegens wegenwerken. een wegenwerker zegt dat wij met de moto’s gerust het voetgangerstraject kunnen volgen over de sporen. Wat nu volgt is een avontuurlijke passage over een houten constructie over de rails, gevolgd door het doorwaden van plassen om dan uiteindelijk te belanden in een dichte jungle van huizenblokken waar we ons totaal verloren rijden. Als het al een hindernissenrace voor mij is, des te meer voor de RT van Eddy. We geraken niet op de juiste weg, en keren dan maar dezelfde weg terug, door de plassen, over de sporen tussen de voetgangers. Opmerkelijk is dat je de Russen nooit kwaad of geërgerd naar die moto’s ziet kijken, waar ze even voor uit de weg moeten. Hier trekt iedereen zijn plan en verwacht dat van een ander ook. Het leven met die ongemakken zijn dagelijkse kost en zitten reeds generaties ingebakken in de Russische inborst.

Dan maar terug naar de autostrade, en nog 150 km verstand op nul en blik op oneindig. Op een Restop staan een aantal kooien. In één ervan zit een grote bruine beer die speelt met water en met een autoband.

Aan een hypermodern café aan een tankstation  stoppen we voor de lunch. Thee en een broodje. Ik dacht een soort croissant gekozen te hebben, maar er zit wat gehakt vlees binnenin. Gelukkig geen ajuin, en zeer lekker. De toiletten zijn modern en heel proper. Het is hier wel dubbel zo duur als gisteren, maar toch nog niet duur voor ons.

De autoweg passeert nu en dan doorheen stroken lintbebouwing, waar het verkeer maar 60 km per uur mag rijden, en waar de plaatselijke bevolking iets probeert bij te verdienen door van alles te verkopen: vers geplukte vruchten en paddenstoelen, groeten en fruit uit de lochting, conserven in bokalen, en  hier en daar ook speelgoed, vermoedelijk voor de vrachtwagenchauffeurs die lang van huis zijn, en met een cadeautje het weerzien wat hartelijker proberen te maken.

Uiteindelijk dan toch een gebaande route doorheen het platteland richting Staraja Russa. Hier gebruik ik mijn oude Nokia smartphone met Here Drive er op. Ik ben ook van plan die te gebruiken in Amerika, dus ben ik blij om deze nogmaals te kunnen uittesten. De kwaliteit van het wegdek is niet perfect, maar daar heb je net een moto voor: Je kunt rustig laveren tussen de slechtere delen. Dit is het echte platteland, en de uren die volgen behoren tot de leukste van de reis. Ook Eddy is in zijn sas, na aanvankelijk wat sceptisch tegen dat klein bakske van een Nokia aangekeken te hebben.

We passeren enkele memorials voor de gesneuvelden van de oorlog, nog duidelijk daterend uit Sovjet tijden, maar uitstekend onderhouden, en tegelijkertijd aandoenlijk. Bij het eerste stopt ook een gans gezin op vakantie. Ouders en jonge kinderen kijken aandachtig rond en nemen net zoals wij wat foto’s.

Het weer is prachtig, we rijden over rivieren en langsheen meren met mooie rietkragen.

Een twintigtal mensen staat geduldig te wachten aan een bushalte.

We verlaten even de weg en rijden een klein dorpje binnen. Wat foto’s nemen. In een voormalige Sovjet kolchoze staan de oude landbouwmachines op te roesten. Uit een gebouw met hoge smalle  ijzeren schouw  vertrekken een aantal buizen richting huizen uit de omtrek. De buizen zijn omwikkeld met isolatiemateriaal. Vroeger was er hier centrale verwarming voor het ganse dorp. Ik heb er geen idee van of dat nu nog functioneert. Vermoedelijk niet, want hier en daar zien we huizen waar gele gasbuizen binnenkomen. Ik rij met mijn Transalp wat kriskras door het dorp over de onverharde zanderige dorpswegen. Ik neem een fotootje van een schooltje waar primitieve mooi beschilderde speeltuigen staan.

Terug op de hoofdweg zien we nog net de grote witte bus wegrijden. Het buskotje is leeg.

Net vóór we Staraja Russa binnenrijden passeren we een groot vliegveld. Eddy weet te vertellen dat al die vliegtuigen militaire Antonov’s en Iljoesins transportvliegtuigen zijn; Ze komen naar hier voor onderhoud en reparatie.

We passeren een groot park met het Kurort-hotel. Dit verklaart al meteen de geschiedenis van dit stadje, dat de vorige  eeuwen erg populair was bij de gegoede Russische bevolking. Zo ook kwam Dostojevski hier op vakantie met zijn gezin, verbleef hier enige tijd, en schreef enkele van zijn meest bekende werken, waarin hij de lieflijke omgeving gebruikte als achtergrond voor zijn verhalen.

Na een prachtige rit doorheen Moedertje Rusland komen we veilig en wel aan in Polist Hotel omstreeks 17u. In het hotel worden we vriendelijk geholpen door een jonge overijverige  receptioniste die alle bladzijden van ons paspoort en andere papieren in drievoud kopieert. Een enorm werk. Dat printertje staat gloeiend heet, en wij staan hier maar te wachten. Wat een verschil met gisteren, toen er helemaal geen administratie bij kwam kijken, behalve betalen.

We laten de moto’s achter op een bewaakte parking. Een vriendelijke vrouw toont ons waar de moto’s uit het zicht kunnen staan. Ze houdt de rechterzijde van haar wang wat weggedraaid, want ze heeft er een enorm litteken (door ziekte, ongeval of operatie?). Algauw keert ze terug naar haar veilige kotje, van waaruit ze de afgesloten parking volledig overziet.

Stefan und Peter zijn hier reeds. Zij hebben de shortcut doorheen het oude Rusland genomen, meer dan honderd kilometer over onverharde weg. Gelukkig was er geen regen meer. We gaan samen op stap door het stadje en op zoek naar een restaurant, en trekken vervolgens dwars door het grote park van het kuuroord. Er zijn mooie gebouwen van weleer, prachtig gerestaureerd, evenals totaal nieuwe moderne. We gaan binnen in restaurant Aquarium; een receptioniste en een bewaker wijzen ons de weg waar te gaan zitten. Er is verder niemand aanwezig; Een aantal tafels zijn gereserveerd en reeds gedekt. We wachten, wachten, wachten, maar niemand komt een bestelling opnemen of een menukaart brengen. We staan recht en stappen op, en dan plots komen achter mij vanuit het niets drie, vier mensen afgestormd, de kluts kwijt dat ze vier rijke Westerse vissen uit het aquarium hebben laten ontsnappen. Later hoor ik van de drie anderen dat zij dit laatste niet eens opgemerkt hebben.

We verlaten het park op zoek naar beters. En ja, rechtover het park is een nieuw hotelletje, waar buiten een barbecue brandt. We bestellen er shaslik met salade en kartoffel fri. We moeten wel even wachten, want het vlees moet eerst mals geklopt worden. Maar de shaslik is lekker, en we verwennen onszelf daarna nog met drie bollen ijs.

Dan weer op stap, richting de Polist rivier, welke afgeboord is door statige bomen, kleine houten huisjes, en ook duurdere villa’s, maar alles duidelijk uit een lang vervlogen tijd, welke Dostojewski zo een honderdvijftig jaar terug tijdens zijn verblijf alhier zo mooi beschreven heeft als achtergrond voor zijn romans.

Het begint te schemeren, en we breken de stadswandeling af om terug te keren naar het hotel, en elk de stilte van onze eigen kamer op te zoeken.

Eddy schreef:

77858 km  dinsdag 12 juli  naar Staraja Russa
Aan het ontbijt wordt overlegd of het mogelijk is langs het merengebied te passeren zonder off-road te gaan. Er is geen uitsluitsel na raadpleging PC. Dan maar over de super drukke M10. Dan blijkt mijn koplamp niet meer te werken. Nochtans kocht ik de dure lamp omdat ze veel langer zou meegaan dan de goedkopere (geloof de verkopers niet)! Ik steek dan maar mijn groot licht aan.
Onderweg koop ik een doosje met 2 H7-lampen voor 380 Roebel (€5,50). Vlak aan de shop zit een grote beer opgesloten in een kooi. Ernaast ligt een wilde kat en nog verder zit een hert in nog een andere kooi. Uiteraard zit de beer veel te klein maar hier is geen Gaia.
Na 245 km kunnen we eindelijk van de M10 af en rijden we nu over een rustige weg die soms erg slecht is maar door erg mooie natuur loopt. We passeren 2 memorialen waarvan er een bestaat uit een begraafplaats tussen de bomen.
Bij het binnen rijden van Staraja Russa komen we nog voorbij een aerodroom met bijhorende werkplaatsen waar onderhoud gebeurt van o.a. Antonov-transportvliegtuigen en radarvliegtuigen.
We eten ’s avonds in een hotelletje waar shaslick wordt klaargemaakt. 4 maal shaslick, 3 halve liters Baltika en een fles spuitwater, en dan nog 4 maal 3 bollen ijs voor 1810 Roebel (€26); we geven 2000 Roebel en de dame weet niet waar ze het heeft!

Dag 19 (woensdag 13 juli 2016):

Staraja Roessa RU > Pskov RU 215 km

Ik heb gisteravond niet genoeg naar mijn goesting gezien van Staraja Russa. Dus deze morgen om 7 uur op stap in plaats van de blog verder aan te vullen. Al snel komt een hond mij vergezellen. Hij slaat schijnbaar geen acht op mij; ik ook niet op hem, maar hij vergezelt mij toch zeker een paar kilometer, tot iets anders zijn aandacht trekt. Vijf minuten later zie ik hem kwispelend bij de hengelaars aan de overkant van de rivier. ik moet mij voorlopig noodgedwongen onthouden van een beschrijving van wat ik allemaal aan bezienswaardigheden tegenkom. Alles staat op beeld, dus kan ik dat achteraf wel aanvullen.

Er is een uitgebreid ontbijtbuffet in een donkere zaal. En ik zie graag wat ik eet… Per ongeluk smeer ik wat mayonaise op mijn boterham met confituur; ik dacht dat het zure room was. Smaakt maar vies, maar is met enkele slokken koffie snel naar binnen gewerkt. Dan per ongeluk een worstenbroodje genomen in plaats van gewoon broodje. gelukkig op tijd gezien en op mijn bord laten liggen.

De motoren voeren ons door een vlakke streek met uitgestrekte velden waarop vooral graan verbouwd wordt. Een tijdje later volgt een zeer lange rit recht door onmetelijk bos. Er rijdt hier weinig verkeer. De weg is ook in minder goede staat. De bomen en struiken strekken hun kruin deels over de weg. Plots vliegt een ooievaar op vanuit de berm. Ik ga fors in de remmen. We zijn nu op onze hoede. En nóg vijfmaal zien we een ooievaar opvliegen en zelfs enkele malen een hele eind met ons meevliegen enkele meters boven onze motoren.

In een cafeetje houden we halt. Ik eet eerst een borsh met wat brood, en drink dan nog een thee.

Zonder kleerscheuren aangekomen in Pskov om 14u. Het Ryzanka Hotel is heel groot. Vooraan is een  park met fonteinen. Er is een afgesloten parking met bewaking. Bij het inchecken krijg ik een aparte rekening voor de parking en een briefje voor de parkeerwachter. Maar bij de parkeerwachter gekomen blijkt dat ik het juiste document niet heb. Ik toon hem de afrekening + het tweede document. Niet goed. Terug naar receptie. De receptioniste begrijpt er niets van, belt naar de parkeerwachter en begint te lachen. Ze had gewoon mijn Visa-afrekening vastgeniet aan het verkeerde papiertje, en daardoor de parkeerwachter in verwarring gebracht. Terug naar de simpele man die nu dolgelukkig het juiste papiertje in zijn bakje kon leggen.

Het hotel is nog ingericht en bekleed in ware Sovjet stijl. In mijn kamer is er blinkend parket. De meubeltjes zijn wel sjofel, maar dat was de ganse Sovjet Unie vroeger ook, met uitzonderling van de top. De badkamer is heel klein; echt ook volgens de Sovjet principes. Zo moeten bad en lavabo kameraadschappelijk eenzelfde kraan gebruiken, zij het een met een zeer lange nek.

De lift is er nog één van zeker 50 jaar terug. Zeer modern voor die tijd. En duidelijk geïnspireerd door de toenmalige ruimtevaart. Ze vertrekt als een spoetnik naar boven, en landt als een meteoriet, met een enorme dreun. De lift wordt bediend door drukknoppen die ingedrukt blijven, en terug naar buiten floepen als het gewenste verdiep bereikt is. Wat een belefenis!

Per verdiep is er 1 bureau; ditmaal bemand. Er ligt veel papier op bureau. Hier wordt duidelijk gewerkt !

Er lopen heel wat soldaten rond in het hotel Het zijn Brazilianen die hier samen met de Russen komen oefenen ofwel hier opleiding krijgen, en in het hotel gekazerneerd zijn. We zullen ze de hele namiddag ook nog tegengekomen in de stad, maar dan wel gewapend met een fotoapparaat.

We bestellen een taxi en laten ons naar het Kremlin in het centrum voeren.

Bezoek Kremlin; iets gaan drinken; bezoek stad; iets gaan eten.

Eddy moet op zoek naar een T-shirt. Wij gaan nog wat wandelen. We spreken af in een leuk restaurant in een historisch gebouw. Stefan en Peter willen nog wat wandelen langs de oever van de Velikaya. Ik zelf loop nog even door de stad, en loop langsheen de oude stadsmuur, die deel uitmaakt van een lange parkgordel omheen het stadscentrum.

Heb nog wat schrijfwerk….

Eddy schreef:

78284 km  woensdag 13 juli  naar Pskov
Deze rit kan via de nieuwe snelweg of via de oude route die minder druk is. We kiezen voor die tweede die vele kilometers goed is maar dan weer vele kilometers vol putten zit. Andermaal rijden we door prachtig natuurgebied en tot 7 keer klapwiekt een opgeschrikte ooievaar vanuit de berm omhoog; 2 maal komt het bijna tot een aanrijding. Wat zijn die vogels houterig en zeggen dat die baby’s van enkele kilo’s afleveren! We komen ook langs wat huizen aan een overweg waar een kleine markt wordt gehouden. Op de overweg zelf stel ik nu vast waarvoor de metalen platen dienen waar ik al zo dikwijls ben overgereden. Wanneer de slagbomen naar beneden gaan en rode lichten beginnen te knipperen, komen deze metalen platen omhoog tot een hoek van 45° en vormen zo een onneembare hindernis voor wie toch de sporen zou over willen met zijn voertuig.
We passeren ook nog een in aanbouw zijnde kerk met ernaast de ruïne van de oude. De koperen ui, die op de toren moet gezet worden, staat al klaar.
In ons hotel loopt het vol militairen, zowel Russen als Brazilianen. We rijden per taxi naar het kremlin (ja ook hier is er een). Aan de ingang staan een aantal motoren, BMW’s, van Russia Travel Company. Zij organiseren motorreizen vanuit voor wie zijn eigen motor niet mee durft te nemen. Een Italiaan van het gezelschap betaalde €2500 voor 1 week inclusief de vluchten.

Dag 20 (donderdag 14 juli 2016):

Pskov RU > Riga LE 210km

Vanmorgen vóór zes uur opgestaan om het verslag bij te werken. Eerst een koffietje dat wel wat te straf is want mijn decafféiné is op. Straks eens kijken of ik nog reserve heb in de koffer van de moto. Ik doe mijn best om de opgelopen achterstand wat in te halen, maar algauw is het kwart voor acht, en dan rushrush gereedmaken voor het ontbijt om 8 uur.

Uitgebreid ontbijtbuffet in een nog grotere zaal dan gisteren, waar twee bevallige én vriendelijke jongedames de plak zwaaien. Eén van hen is rijzig en slank, en doet mij denken aan mijn eigen vrouwtje thuis, die in mijn ogen even oud blijft als toen ik haar vijfendertig jaar geleden leerde kennen.

Weer naar boven. Al mijn hebben en houden snel inpakken, dat duurt geen vijf minuten, en dan laden op de motor. de gelukkige Rus van gisteren is er vandaag niet. We laten Staraja Russa achter ons. Waarschijnlijk adieu.

Er volgt een gemakkelijke weinig memorabele rit behalve de grensovergang tussen Rusland en Estland.

Goed aangekomen in Riga om 15u plaatselijke tijd. Het hotel is nogal aftands, wat op zichzelf nog niet zo erg zou zijn, zij het dat dit hotel op enige wijze iets karaktervol had wat mij hier met plezier later zou doen op terugblikken.

Er zijn reeds twee andere Duitse motards in het hotel aanwezig. Er komt net een depannagedienst een moto ophalen voor reparatie.

We nemen een taxi naar het centrum en bezoeken de stad, inclusief de beklimming van de toren van de kerk van den heiligen Peter. De wind en het uitzicht benemen de adem.

Het avondmaal volgt dan in een restaurant gespecialiseerd in knoflook. Zelfs het bier bevat knoflook. Mijn watertje gelukkig niet. De look vindt toch zijn weg volop naar binnen. Onze medebewoners van het hotel zullen het morgen aan het ontbijt geweten hebben.

’s Avonds haal ik nog wat spullen uit de koffer van de motor, De Duitsers staan er  met nog een derde bij. Deze rijdt met een oude BMW van 1980. Ze zijn min of meer mijn leeftijd. Ik sla nog een babbeltje met hen. Ze hopen dat de motor snel zal hersteld zijn. Het is een Yamaha van 34 jaar oud. De Duitsers zijn op weg naar het grootste duinengebied van Europa, gelegen  tussen Kaliningrad en Riga.

Op mijn kamer werk ik nog een uurtje aan de blog.

Eddy schreef:

78511 km  donderdag 14 juli  naar Riga (Letland)
Na 60 km perfecte weg komen we aan de grens met Estland. Vlak ervoor nog even voltanken aan halve prijs van de E.U. Om 10u30 houden we halte aan de eerste controlepost. Hier wordt enkel vastgesteld of je in ’t bezit bent van de nodige documenten. Met een vriendelijke ‘tot ziens’ mag ik verder. Aan de tweede post wordt de motor uitgeklaard. Plots dagen 2 hoge officieren op. Wanneer ze me passeren zeggen ze beide vriendelijk ‘goede dag’. Ze gaan het lokaal binnen waarbij de geüniformeerde en de niet geüniformeerde (stagiair?) nog net niet in de houding gaan staan. Na een kort gesprek verdwijnen de bazen terug. Na de nodige administratieve plichtplegingen krijg ik al mijn documenten terug met de vermelding ‘tot ziens’. Aan de derde post overhandig ik weer mijn paspoort met registratiekaart en inschrijvingsbewijs van de moto. Er wordt me gevraagd van waar in Rusland ik kom en waar ik naartoe ga. Dan kijkt een andere beambte pro forma in mijn koffers. Het luikje gaat terug open en ik krijg mijn papieren met het toewensen van ‘een goede reis’ en een ‘tot ziens’.
Ik kan verder naar de Estse kant. Een norse politieman vraagt of ik Russisch spreek en wenst mijn paspoort en inschrijvingsbewijs. Dan wil hij in mijn top case zien en vraagt of ik alcohol bij me heb (ja een halve liter), sigaretten (nee ik rook niet) of narcotica (nee). Mijn documenten worden doorgegeven aan een vrouw in het kantoortje. Zij controleert of ik niet geseind ben. Hierop mag ik vertrekken. Er wordt me niks gewenst of gezegd.
Buiten de controlezone is er een parking waar je gratis een uur kan staan wanneer je iets gebruikt in de cafetaria. Ik wacht er de anderen op die met tussenpauzen van 15 minuten toekomen.
Na 5 km passeren we de oude grens tussen Estland en Letland en tot ongeveer 10 km voor Riga is de weg een groot lappendeken niet beter dan sommige Russische wegen. Mijn GPS doet het nu weer perfect.
In het centrum bekijken we alle bezienswaardigheden, gaan omhoog in de kerktoren voor het panorama en eten in een lookrestaurant.

Dag 21 (vrijdag 15 juli 2016):

Riga LE > Vilnius LIT 300 km

Ik sta kwart voor zes op en vul de blog verder aan. Ik ga al vroeg naar de ontbijtzaal om daar wat makkelijker te kunnen werken, want op mijn slaapkamer is geen bureau. Ik word echter onmiddellijk aangeklampt door één der Duitsers. Hij doet mij denken aan John Malkovitch, een Amerikaans acteur. Er zijn wat spanningen binnen het groepje van drie, over prijs, reisroute, en rijsnelheid. Wanneer Peter er aan komt wordt híj nu door de man aangesproken en kan ik opgelucht een plaatsje zoeken aan de ontbijttafel..

Het ontbijtbuffet is eenvoudig, maar het brood is van het lekkerste van de hele reis. Dat verzacht wel even het feit dat dit hotel voorlopig het minste is van alle hotels waar we deze reis overnachtten.

Het is buiten grauw en fris, dus worden trui en regenkledij aangetrokken. Na een half uurtje rijden blijkt er toch maar weinig regen, en verdwijnt het regenpak in de koffer. Het landschap is mooi, groen, glooiend licht afwisselend, maar bevat weinig bezienswaardigheden. Daarvoor zou ik de grote verkeersas moeten verlaten, en eerder de kleine wegen opzoeken. Dat zal voor een andere reis zijn.

Aan de grens tussen Letland en Litouwen echter is het heel zachtjes gaan regenen kleurt de einder helemaal donkergrijs. Onder beschutting van het vervallen voormalig douanegebouw trekken we de regenpakken terug aan.

Wat later komen e op een grote autostrade die rechtstreeks naar Vilnius voert. Onderweg toch even stoppen om wat te eten in een restaurantje aan een meer. Proper en knus. Ook Peter stuikt na een half uurtje binnen. Hij heeft Stefan laten schieten, want hij wou nog wat zien van de omgeving, terwijl Stefan als een hazewind naar Vilnius doorgereden is.

Uiteindelijk komen we goed en droog aan in Vilnius. Het voorspelde slechte weer is dus behalve de wind erg meegevallen.

Het hotel valt alvast mee. Ik heb een bureautje op mijn kamer, maar zonder stoel. Op mijn vraag wordt die snel gebracht.

Vilnius is mooier nog dan Riga, en vooral: het is een bruisende stad, waar het zelfs plezant is al die mensen gade te slaan, die hier enkele uurtjes komen verpozen. Misschien heeft het ook te maken met het vooruitzicht van het weekend? We lopen de langgerekte hoofdstraat af, en langsheen een parkje beginnen we de beklimming van de citadel, of tenminste wat daar nog van overschiet: enkele muren, een enorme burchttoren, en vooral het mooie uitzicht, niet enkel op de oude stad, maar ook op de moderne skyline in het oosten van de stad, maar net een regenzone over trekt, net een doorzichtig gordijn die voor de hoge gebouwen schuift.

Terug naar beneden worden we aangezogen door muziek in het grote museumgebouw. Het zijn de repetities voor een groot sjiek concert van hedendaagse klassieke (?) muziek dat hier deze avond zal plaatsvinden. We kunnen er nog even van genieten, want even later houden de muzikanten er mee op, en verlaten ze het gigantisch podium.

Dan de grote kathedraal binnen, en al snel weer buiten. Niet mooi, wel indrukwekkend groot en bombastisch. Weer verder de stad in; even uitrusten op een terrasje met een verkwikkend drankje, mensen observeren en becommentariëren, en dan weer op stap tot aan een restaurantje, war we plaats nemen onder oude mooi beschilderde gewelven. Kalkoengebraadje met spinazieaardappelen, sla en mosterdsaus. En dan nog een pelmenie die Eddy niet meer op kan. Het blijft hier lang licht, en we zetten onze toer nog wat verder tot 9 uur. Terug naar het hotel, en opzoeken van de rust van de eigen kamer.

Eddy schreef:

78795 km  vrijdag 15 juli  naar Vilnius (Litouwen) 
Het heeft ’s nachts fel geregend en de ochtend is erg grijs. Voor alle zekerheid regenpak aan maar na een tijd breekt de zon door. Het zweet loopt van mijn rug : regenpak uit. Maar aan de vroegere grenspost tussen Letland en Litouwen is er een felle, koude wind opgestoken en in de verte wordt het heel donker. Regenpak terug aan. Even later begint het dan ook zachtjes te regenen. We bereiken de A1 met perfect wegdek. Een oude Hyundai met 4 pinkers aan vordert traag over de pechstrook. Op dat ogenblik worden we ingehaald door een nieuwe Hyundai waarvan de chauffeur plots het andere vehikel opmerkt. Hij zet zijn richtingaanwijzers aan en wil uitwijken naar de pechstrook. Gelukkig ziet hij ons op het laatste ogenblik en wordt een aanrijding vermeden. Vele kilometers verder komen de 2 ons aan hoge snelheid voorbijgereden.
In de stad begeven we ons in de toeristenstraten en beklimmen de citadel. Nadien eten we Litouwse specialiteiten in restaurant Vorak.

Dag 22 (zaterdag 16 juli 2016):

Vilnius LIT > Kaliningrad RU 360km

Om zes uur op en om zeven uur op stap in een meer vergeten deel van het stadscentrum van Vilnius. Het is mooi droog weer. Vele mensen slapen blijkbaar nog. Ik kronkel doorheen de kleine straatjes, en kom uiteindelijk toch weer terecht op de grote centrale markt, waarna ik via een nieuwe route het hotel weer tracht te bereiken. De vele statige barokke gebouwen tonen aan dat de stad in de 18e eeuw haar hoogtedagen moet gekend hebben. Ik sluit uiteindelijk de wandeling af met een flitsbezoek aan de overdekte markt rechtover het hotel.

We ontbijten in de kelder, die wel netjes is, maar elke charme ontbreekt. Het ontbijt is eenvoudig en smaakt toch.

Als ik om 9 uur beneden kom om de motor te laden zijn Stefan und Peter reeds weggereden. Eddy en ik zullen de kortere route nemen in plaats van de autosnelweg. We geraken dan ook vlot aan en over de Russische grens. Jawel, we zijn weer in Rusland. Kaliningrad is een enclave aan de Baltische Zee welke de Russen opgeëist hebben bij het uiteenvallen van de Sovjet Unie. Het zit geprangd tussen Litouwen en Polen, en is voor Rusland vooral van militair strategisch belang, en natuurlijk een doorn in het oog van de Westerse Wereld. Vergelijk het met Guantánamo in Cuba of Gibraltar in het Zuiden van Spanje.

Goed aangekomen in Kaliningrad. Het Sherepaha hotel is heel mooi, prachtig gelegen in een parkgebied naast de Zoo, en omgeven door een heel goed onderhouden bloemrijke tuin. Hier verblijf ik twee dagen in de mooiste kamer van de ganse reis. Het weer is zeer goed: zonnig, maar niet te warm. Ik kan mijn hoed en mijn zonnebril hier goed gebruiken.

Eerst nog even de motor checken en de ketting smeren.

We verfrissen ons en trekken nu naar het stadscentrum een kilometer verder. Kaliningrad noemde vroeger Königsberg, en was de hoofdstad van Oost-Pruisen, maar we breien er nog een kilometertje aan naar het oude voormalige stadscentrum, en dan nog eentje naar het oude vissersdorp, nog een eentje naar het oude college voor opleiding voor vissers, dat nog steeds in gebruik is, eentje door het havengebied, en dan nog een openluchtmuseum van de marine.

Nu eerst eten, en dan in het bijna donker terug naar het hotel. Nog wat rommelen, en dan naar bed.

Eddy schreef:

79105 km  zaterdag 16 juli  naar Kaliningrad (Russische Federatie)
We rijden niet langs Kaunas over de grote en 50 km langere weg maar kiezen voor de rustige en kronkelende weg door het glooiend landschap. Onderweg staat op de andere rijstrook een politiewagen met in het decor een gedeukte wagen; waarschijnlijk van iemand die net te veel kronkelde.
Aan de Litouwse kant van de grens 15 minuten wachten vooraleer de beambte zich om ons bekommerd. Hij doet er nog eens zo lang over om onze documenten te controleren. Aan de Russische kant eerst paspoortcontrole : de registratiekaart wordt per computer ingevuld. Dan het inklaren van de motor. De douanier geeft 2 identieke formulieren die dienen ingevuld. Hierbij doet hij zijn best om ons duidelijk te maken wat in te vullen. Hij spreekt Duits en gaat zelfs in het bureel een stylo halen. Waarom zijn de beambten van de overzijde altijd veel vriendelijker dan die van de E.U die uitblinken in norsheid?
Over de grens direct tanken want het prijsverschil is ook hier aanzienlijk : €0,60 tegen €1,09 in LT.
Een Litouwer staat er ook te tanken. Hij heeft zijn wagen opgekrikt aan de kant van zijn benzinetank om alzo enkele liter meer te kunnen tanken.
Ons hotel (Turtle) is een ‘paleisje’ gelegen in een betere buurt, aan het einde van een doodlopende straat en tegen de muur van de zoo. Ik kijk vanuit mijn kamer op bizons, lama’s en kamelen.  Na 10 minuten stappen ben je in het centrum van de stad. Hier geen Moskou-tijd maar dezelfde tijd als in West-Europa. In de kathedraal is het Emanuel Kant-museum ondergebracht. Het nautische openluchtmuseum herbergt o.a. een oude duikboot van de Foxtrot-klasse.

.Dag 23 (zondag 17 juli 2016):

Kaliningrad verblijf

Ik word wakker. Oei, reeds zes uur. Opstaan, koffietje, verslag aanvullen.

Een uurtje later merk ik dat ik mij vergist heb. Hier in Kalinigrad wordt de Midden-Europese tijd gebruikt, en is het dus nog steeds zes uur. Dus nog tijd at om nu eens al mijn achterstand in te halen. Door het openstaande venster hoor ik vogels, een haan, kauwen, en dan ook enkele ezels, misschien in de naast het hotel gelegen Zoo. Ondertussen luister ik naar een pianoconcert van Rachmaninov dat zachtjes op mijn smartphone speelt.

Half acht. Ik prepareer mij  voor het ontbijt, en ga op het gemak naar beneden. Ik ben de eerste. Het is rustdag vandaag en iedereen doet het kalm aan.

Eddy kan vanuit zijn kamer de dierentuin zien met bizons en dromedarissen. Stefan und Peter zijn gisteravond een uur na ons aangekomen in het hotel en zijn daarna de stad ingedoken.

Aan het ontbijt plannen we met ons vieren hoe we de dag gaan doorbrengen, en worden de wedervaren van de vorige dag uitgewisseld.

We vertrekken met vier en nemen eerst het Noordelijk deel van de stad onder voeten. We passeren een rommelmarkt, waar echt alle rommel te koop aangeboden wordt. We lopen er even langs en trekken dan weer verder. Dan terug met een oud gammel trammetje naar het centrum, om de dorstigen te laven en de hongerigen te spijzen.

konigbergklopse

De Königsbergse Klopse, het Duitse bier en het Italiaanse ijs maken een derde werk van barmhartigheid hard nodig: Stefan en Peter gaan terug naar het hotel om wat uit te rusten op hun bed.

Samen met Eddy zet ik onze laatste verkenningstocht door Rusland verder, en we nemen een bus richting het Oosten van de stad. We keren te voet terug naar het centrum. Ook Eddy wil nu wat gaan rusten, om weer fit te kunnen verschijnen voor het avondmaal.

Het Westelijk deel van de stad wacht nog op mij en ik doe nog een paar uurtjes door tot 7 uur, waarna ik op mijn eentje een kleinigheid ga eten, en terugkeer naar het hotel.

Ik onthoud jullie voorlopig van een beschrijving van alles wat ik zag, maar het is vandaag tenslotte een rustdag, het is 21u30, en het is verstandig om er nu mee op te houden.

Slaap wel.

Eddy schreef:

79460 km  zondag 17 juli  verblijf in Kaliningrad
Vandaag andermaal rust voor de motoren. We bezoeken een aantal fortificaties die stammen uit de Pruisische tijd waaronder ‘Der Wrangel’. We lopen ook over de plaatselijke rommelmarkt waar je zo wat alles kan vinden. ’s Middags eten we ‘Köningsbergse klopse’, een soort veredelde frikadellenbollen maar wel lekker. Daarna trakteren we onszelf op een enorme ijscoupe.
Kaliningrad is een moderne mooie stad met ook hier perfect georganiseerd openbaar vervoer. Op het centrale plein komen ’s avonds lokale motards samen. De snelheidsduivels hebben hun nummerplaat zodanig verbogen dat ze die in de holte van hun achterspatbord kunnen bevestigen waardoor altijd gedeeltelijk onleesbaar. Of dat mag van de Russische wegcode is maar de vraag. Ook iemand met een Dnjepr met sidecar voegt zich bij de groep en heeft het meeste bezien.

Dag 26 (maandag 18 juli 2016):

Kaliningrad > Ketrzyn PL > Gdansk PL 330km

Goed geslapen, en om zes uur opgestaan. Even voor acht merk ik dat ik mij vergist heb, en het nog maar zeven uur is. Mijn Lumia staat nog op de Centraal-Russische tijd, terwijl Kaliningrad Midden Europese tijd gebruikt. Geen erg, nog wat bloggen, rommelen en prutsen. Er is altijd wat te doen.

Vandaag verlaten we definitief het Russisch grondgebied. Het wordt misschien een definitief vaarwel, want de rest van de wereld lonkt nog. Tijdens elke reis droom ik reeds van de volgende, en dat is nu niet anders. Verleden, heden en hoop op een mooie toekomst, alle drie zijn maaksels van het brein. Ik leg in deze blog al deze woorden vast, maar toch zijn ze enkel een neerslag van wat ik wil onthouden, zodat ik er later met een glimlach en een traan van weemoed kan aan terugdenken terwijl zachtjes de melancholische vioolstreken van ‘Schindler’s list’ voorbijschuiven, en mij nog enkel verleden en heden zal overschieten.

We passeren redelijk vlot de grens met Polen. Dit wil zeggen dat het aan de Poolse kant het minst vlot gaat: minder vriendelijk. Ene vraagt zelfs aan Eddy hoeveel benzine hij mee heeft. Mogelijk is 100 liter de maximale hoeveelheid.

We rijden vanaf dan eerst naar en doorheen Ketrzyn en vervolgens slaan we af richting het vroegere Gorlitz. Daar bevinden zich de ruïnes van de Wolfsschanze. We rijden langsheen een kilometerlange file auto’s die slechts druppelgewijs op de site binnengelaten wordt. Moto’s hebben een speciale parkeerplaats. Van hier uit heeft Hitler de 3 middelste jaren van de tweede wereldoorlog gedirigeerd. Hij verbleef hier meer dan 800 dagen, en overleefde er ternauwernood een bomaanslag van zijn eigen officieren. Het krioelt hier de helft van het jaar meestal van de muggen, vermoedelijk toch ook een van de factoren, welke Hitler, en vóór hem ook Napoleon, de das om deden. Bij ons is het nu gelukkig mooi weer, en nog niet laat in de namiddag. De muggen zijn ternauwernood wakker.

We eten nog Königsberge Klopse, welke hier eerder goulashsoep met balletjes is, geserveerd in een uitgehold broodje.

Dan de motoren op naar Gdansk. De rit verloopt aanvankelijk mooi en rustig door een weinig bevolkte landelijke streek, maar even voor Gdansk krijgen we een wegenwerkenfile in de maag gespitst. We steken voorzichtig tien kilometer file voorbij, maar hier en daar moeten ook wij wachten omdat onze brede moto’s geen veilige doorgang vinden langsheen de brede vrachtwagens.

Om 17u30 aangekomen in Gdansk, het vroegere Dantzig. We zijn gelegerd in een vroegere muziekschool, gelegen aan de vroegere verdedigingswallen van de stad, en op wandelafstand van het oude centrum.

Wandeling doorheen de drie oude stadsgedeelten en langsheen de oude haven. Avondmaal. Gaan slapen.

Eddy schreef:

79460 km  maandag 18 juli  naar Gdansk (Polen)  
Stefan en Peter rijden rechtstreeks naar Gdansk. Alain en ik brengen eerst een bezoek aan de ‘Wolfsschanze’ in de buurt van Ketrzyn.
Na ongeveer 40 km bereiken we de grens. Correcte behandeling aan de Russische kant met tot slot de wensen voor een goede reis. Aan de Poolse kant zijn er diverse doorgangen. Wij kiezen die onder de neonverlichting ‘GREEN LINE’ geflankeerd door een groen licht. We rijden tot aan het bureel. Er wordt ons iets toegeroepen, herhaald door de man die er staat te wachten en ook door een buschauffeur in het andere vak. We moeten wachten achter de witte lijn. Waarom brandt dan het groene licht en niet het rode? Wij terug een 25 meter achteruit. Na enige tijd doet een beambte van 2 vakken verder teken dat we naar daar moeten. Wanneer we bij hem komen overhandigen we paspoort en inschrijving van de motor. Dan verschijnt een ‘Miss Piggy’ die denkt dat heel de Poolse grens haar eigendom is. Alcohol, sigaretten of iets anders aan te geven? Nee! Ik moet mijn top case openen. Ze rommelt er wat in wat bij mij een ‘voorzichtig’ ontlokt. Ondertussen richt ze haar aandacht op mijn tanktas. Ze ritst het bovenste deel al open. Hierop moet ik zelf het onderste deel openen. Hierop beent ze weg met mijn documenten, het bureel in. Even later verschijnt haar dikke kop aan het winket. Mijn documenten worden grondig gecontroleerd! Dan heeft ze nog een vraag voor mij : ‘Hoeveel benzine heb je bij?’ Precies of ik heb verborgen reservoirs in mijn motor of misschien in mijn broekzakken. Ik antwoord : ‘Maximum 24 liter’. Dan worden mijn documenten net niet buiten gegooid maar neergekwakt op de rand van het winket. Goede reis wensen is er uiteraard niet bij.
Dan naar de ‘Wolsschanze’ dat overspoeld wordt door toeristen. Uiteindelijk blijkt de omweg niet de moeite. Deze historische plaats waar Hitler zijn hoofdkwartier had is na zijn vertrek grondig gedynamiteerd. De betonblokken liggen er nog wel maar zijn overgroeid door bomen en struiken. Om een duidelijk beeld te hebben van het terrein destijds moet je dus een plattegrond kopen.
Aangezien mijn GPS het weer terug doet, leid ik ons over kronkelende, secundaire banen waarvan het wegdek dikwijls een hobbelig lappendeken is: maar echt motorplezier. Maar dan komen we terug op de hoofdweg en er is geen ontkomen aan : we verliezen 1u15min door aaneensluitende wegenwerken.
Gdansk betreft een drukke Hanzestad met veel mooie, gerestaureerde gebouwen en veel horeca. Direct rond het toeristische centrum hangen een hoop marginalen rond die je aanspreken in het Pools en waarvan je dus niet weet wat ze willen.

Dag 25 (dinsdag 19 juli 2016):

Gdansk PL > Szczecin (Stettin) PL 355km

Dit hotel is een oase van rust. Nochtans word ik naar gewoonte vroeg wakker en zit omstreeks zes uur al te tokkelen op het laptopje. Ik zoek ook een programma uit voor vandaag.

Het mooie weer blijft ons achtervolgen. Het is nochtans niet echt warm. Momenteel 16 graden buiten en het zal met moeite warmer worden dan 20 graden. Ideaal op de motor. We zitten hier natuurlijk in de buurt van de Baltische zee die het klimaat wat tempert.

Ons hotel bevindt zich net tegen het vroegere Sint-Getrude bastion van Gdansk. Dus op tijd stoppen, en mij klaarmaken om nog een kwartiertje te gaan wandelen. Er zijn nog vroege wandelaars. Van het bastion is behalve een enorme grasheuvel en een afgesloten ingangspoort niets meer te merken. Aan de andere zijde van de omwalling is nog water en ik zie uit op de industriële wijken van  Gdansk. Jullie denken bij het horen van Gdansk misschien aan de scheepswerven, van waar uit Lech Walesa destijds het verzet tegen het communistisch regime dirigeerde. Die scheepswerven zie ik van hier uit echter niet.

Het ontbijt mag er zijn, maar de pannenkoekjes zijn koud en de koffie is niet warm. Ze moeten hier in Oost-Europa toch nog veel leren. Ik stel aan  Eddy voor om straks even de kust van de Baltische zee te volgen, en dan een rustige landelijke route door het Noordwesten van Polen.

Blijkbaar hebben zowat een miljoen Polen dezelfde ingeving gehad als ik deze morgen, want het wordt geen leuke rit. Maar we krijgen een glimp te zien van de Baltische Zee. Op een bepaald moment houdt Eddy het voor bekeken en zegt dat hij rechtstreeks naar Stettin rijdt. Hij rijdt onmiddellijk weg, ik probeer hem nog even te volgen, maar besluit dan om toch mijn rustige plattelandsroute te volgen op mijn eentje.

Ik stel de TomTom in op kortste weg, maar na enkele karrenwegels, een fietspad, en een doodlopende route stel ik mijn TomTom toch weer iets anders in, en wordt vanaf dan rustig langsheen het mooie Poolse platteland geleid tot zo een honderd kilometer voor de Duitse grens. Vanaf dan nemen de vrachtwagens toe, maar beland ik gelukkig op een soort autostrade, die het rijden tussen de vrachtwagens toch wat makkelijker maakt.

Om 16u30 vlot en zonder files aangekomen in Szczecin. Eerst nog de ketting smeren en de motor checken, en dan inchecken. Het hotel lijkt een beetje op het vorige, maar veel groter, en met iets ruimere kamers.

Stefan en Eddy zijn hier ook reeds. Een kwartiertje later trekken we de stad in. Stettin is de hoofdstad van het voormalige Pommeren. Dit is de heimat van Heinz, de vader van Heinrich, mijn petekind die vorig jaar overleed, en ook van Catharina de Grote van Rusland. Stettin bestaat reeds 1500 jaar, en was in 1940 de derde grootste stad van Duitsland, en als haven van Berlijn van groot industrieel strategisch belang. Daarom werd deze stad op het einde van de tweede wereldoorlog zwaar gebombardeerd, waardoor hier niet veel overbleef van haven en binnenstad. Stettin moest na de overgave afgestaan worden aan Polen, de Duitse bevolking werd verdreven, de naam veranderde in Szczecin, en de stad herbevolkt door Polen. Dit alles maakt dat Stettin nog slechts een schaduw is van wat ze ooit geweest is. Pas rond 1990 werd aanvang gemaakt van de restauratie van de resterende oude gebouwen. Toch geeft de verspreiding van die grootse oude gebouwen een zeer goede indruk van wat Stettin ooit moet geweest zijn.

Op de Oude Markt, die hier nu Nieuwe Markt heet, installeren we ons op een terrasje voor het avondmaal. Na een uurtje komt ook Peter ons vervoegen, en omdat het ondertussen bijna  8 uur is, en de anderen geen fut meer hebben, trek ik nog even alleen de stad in.

Ik bereik even na negenen vermoeid maar voldaan mijn hotelkamer, net op tijd om te kunnen skypen met Christien en Audrey. Dan vroeg gaan slapen.

Eddy schreef:

79816 km  dinsdag 19 juli  naar Stettin   
Er wordt besloten om een deel langs de kustweg te rijden. Ik volg Alain maar we komen terecht in een ongelooflijke verkeersdrukte : dagjesmensen die naar de kust gaan want het weer is schitterend.
Bovendien blijkt dat we de kustweg niet volgen maar op weg zijn naar Hel, het uiterste puntje op een kilometers in zee stekende landtong. De naam kan niet beter want het is een echte hel om er naartoe te geraken. Ik haak af, geef de coördinaten van ons volgend hotel in en rijd alleen verder.
Ook hier in Polen zitten mensen langs de kant van de weg om bosvruchten en honing te verkopen. In enkele zijwegen van de door bos omgeven hoofdweg staat her en daar een vrouw te telefoneren. Zouden ze hier betere ontvangst hebben dan thuis of zouden ze meer verlepte vruchten te koop aanbieden?
Stettin is veel kleiner en minder indrukwekkend dan Gdansk en alle horeca is gecentraliseerd op 1 plein.

Dag 26 (woensdag 20 juli 2016):

Szczecin (Stettin) PL > Berlin D 150km

Om kwart voor vijf wakker. Dat komt er van om vroeg te gaan slapen. Maar ik heb nog een gans verslag over gisteren te schrijven.

Om acht uur gaan we ontbijten. Het buffet is rijk voorzien. Het ontbijt is lekker…te lekker.

Slechts een korte rit vandaag. Dus op het gemak over plattelandswegen eerst naar Prenzlau, een piepklein stadje waarvan de stadsmuren nog voor een groot deel bewaard zijn, evenals enkele stadspoorten en wachttorens. Hoe goed Luther het ook bedoeld heeft, zijn volgelingen hebben zich al gauw bezondigd aan dezelfde fouten welke Luther hekelde, met name het verzamelen van macht en geld binnen een geestelijke elite in collaboratie met de lokale wereldlijke machten. De ene hield de mensen dom, de andere hield ze arm. Maar het stond dan ook zo letterlijk in het testament: ‘Geef aan God wat aan God toekomt, en aan de keizer…’.Goden veranderen, keizers ook, maar het principe is wereldwijd altijd hetzelfde geweest, zij het dat sommigen zichzelf de dubbele status proberen toe te eigenen hebben, zoals Napoleon, Hitler, de machthebbers van de Sovjet-Unie.

Na bezoek en wandeling van Prenzlau onder een brandende zon verder naar Templin, waar de nostalgie over de tijd van 50 jaar terug letterlijk geplaveid ligt over het ganse stadje. Daar toch op de middag even verpozen op een terrasje van een konditorei met een theetje en een klein stukje kaastaart. We verlaten Templin doorheen de zuidelijke stadspoort, en passeren even later langs godvergeten dorpjes met enkele tientallen huizen. Een oud militair Sovjet vliegveld is omgetoverd in een enorm veld zonnepanelen, te midden de uitgestrekte pijnboombossen.

Nog even hebben we verkoeling in de schaduw van de bossen die ons omsluiten, maar aldra is er de laatste rechte lijn naar Berlijn overheen een stuk autostrade, en vervolgens de drukte van de stad.

We komen aan in het hotel net voor tweeën, en gaan vervolgens al snel op stap naar het Treptower park, waar Stalin net na de oorlog een indrukwekkend en ook afschrikkend herdenkingsoord oprichtte, ter nagedachtenis van de 80.000 Sovjet soldaten die het leven lieten bij de slag om Berlijn.

Dan met de S-bahn naar Alexanderplatz, wat behalve een ontmoetingsplaats niks, maar dan ook niks anders voorstelt dan schreeuwerige Westerse commerce, aan de voet van een gigantisch hoog Park Inn Hotel. Even wachten op Stefan een Peter, en  vervolgens naar een terrasje aan de rivier Spree, rechtover de Berliner Dom. De Berliner Dom bevindt zich net als de Notre Dame in Parijs op een soort eilandje.

Vier jonge mensen, drie meisjes en een jongen, zitten gans naakt op de kademuur rustige en wezenloos te kijken naar het water en naar de Dom, hun gebronsde huid glimmend onder de nog stevige avondzon.

Dan nog wat verpozen in een parkje aan de Spree, één van de geliefkoosde tijdverdrijven van de Berliners, die hier het minste straaltje zon trachten opvangen op hun gretige huid. Een zware grote man heeft dit wel heel maximalistisch opgenomen, en ligt daar gans naakt in het gras met enkel een minuscule in pantermotief gevlekte string. Een ander is dan als het ware vanuit het doek van een Moty Python film afgedropen, en loopt hier in een soort Jezus Christus-outfit wezenloos door de massa te strompelen met een groot plakaat op zijn buik: ‘I am not’.

Onderweg naar de Brandenburger Tor passeren we enorme gebouwen, vaak voorzien van beelden en taferelen uit de klassieke oudheid. Aan de Franse ambassade staat een Fransman luidkeels op zijn eentje te betogen met een onduidelijke boodschap. Vóór de ambassade liggen honderden betuigingen van medeleven aan de aanslagen in Nice, evenals een kritische boodschap: ‘Waar blijven de uitingen van medeleven van de Moslimgemeenschap?’

De afstanden die we in Berlijn moeten overbruggen zijn groot. We doen een deel te voet, maar uiteindelijk nemen we dan toch bus en S-bahn naar het hotel, waar we om elf uur aankomen.

Eddy schreef:

80248 km  woensdag 20 juli  naar Berlijn
Voor we de grens over gaan eerst tanken: in Polen 4,55 Zloty voor een liter en €1 = 4,25Zloty.
Na 10 km zijn we al in Duitsland. We passeren Prenzlau, de stad van Martin Luther, met een speciale kerk met 2 verschillende torens en een gedeeltelijke stadsmuur. Dan Templin: klein maar gezellig. Niet heel ver er vandaan zoeken we de oude sovjet luchtmachtbasis. Maar wat er van overblijft zijn 2 betonnen woonblokken, volledig gestript, en verder vierkante kilometers met zonnepanelen van Siemens.
Om 14 u komen we toe in ons hotel in Berlijn. We trekken direct de stad is maar brengen eerst een bezoek aan het Treptower park met zijn geweldige herdenkingsplaats voor de helden van het Rode Leger. Dan naar de Alexanderplatz en naar het Monbijoupark. Hier laten de Berlijners zich gaan, zonnen op het gras of in een ligstoel met het Ampelmann-embleem. Een zestiger met een nijlpaardlijf ligt in string te lokken terwijl een op Jezus gelijkend persoon met een bord ‘I AM NOT’ rondzeult. Gek zijn doet niet zeer. We trekken verder naar de Brandenburger Tor en op Under der Linden eten we de typische Berlijnse curryworst.

Dag 27 (donderdag 21 juli 2016):

Berlin verblijf

Goed geslapen. Ik heb wel een half uur nodig om te bekomen, de stramheid uit mijn lijf te verdrijven en mijn hersenen tot leven te wekken. Ik word hierbij geholpen door een eerste Watervlietse ochtendkoffie. Ik neem mij voor om eens een blog-pagina te wijden aan alles wat ik bij mij moet hebben, om op de motor de halve wereld af te struinen.

Ik ga al om half acht naar beneden naar de ontbijtzaal, waar ik nu helemaal alleen zit en mijn verslag nog wat verder aanvul. De zon vult een deel van de ruimte. De terrasdeur staat open. Een aangename frisse bries streelt mijn armen. Een muziekje speelt in de verte in de receptie. Nu en dan verstoort het gebulder van een voorbijrazende trein heel even de stilte.

Het ontbijt is Duits, stevig en compleet. Stefan is nog niet op. Peter komt ons na een tijdje vervoegen. Ze zijn laat gaan slapen.

We maken ons op voor een bezoek aan het Stasi-museum. De Stasi (Stats-Sicherheit) was de geheime politie van de voormalige DDR. Het Stasimuseum is als het ware om de hoek, en na een weinig zoeken, en met de hulp van enkele vriendelijke inboorlingen vinden we het museum te midden een appartementencomplex. Het zijn de oorspronkelijke gebouwen van waaruit het ministerie van Staatszekerheid al die jaren gewerkt heeft. De tweede verdieping is gans ingenomen door de appartementen en het kabinet van de minister. We worden voorgelicht over de wijze waarop het kabinet gerund werd, wat de doelstellingen waren, hoe men te werk ging. Er was een voorlichtingsfunctie, die de mensen op het ‘rechte pad’ moest houden van kindsbeen af. Er werden lijsten opgesteld van mogelijke subversieve activiteiten; dit was nodig om te weten te komen wie in de gaten te houden en in welke mate dit diende te geschieden. In de eerste jaren werden hiervoor 10.000 mensen ingezet. Eind de tachtiger jaren was dit gestegen tot bijna honderdduizend. Het is mij niet duidelijk geworden over hoeveel informanten de Stasi bovendien nog beschikte, maar je kunt je wel voorstellen dat elke buur, een collega, en zelfs je echtgenoot of familielid een potentiële informant was.

We nemen dan de ondergrondse U-bahn op zoek naar muur van de terreur. We weten nog niet echt wat daarvan te verwachten. We komen uit de grond op Potsdammer Platz, te midden enkele wolkenkrabbers. Het duurt even voor de GPS van mijn smartphone onze positie kan bepalen en dan een richting kan aanwijzen naar het beoogde doel. Telkens worden we de verkeerde richting uitgestuurd. Eddy krijgt het op zijn heupen van de falende technologie en de falende mens er achter, geeft het op en besluit terug naar het centrum te gaan. Ik zelf sta 10 minuten later wel voor de gezochte muur van terreur. Deze brengt een mooie weliswaar sloganeske opsomming van wat een dictatoriaal regime allemaal in zijn trukendoos heeft zitten, om zichzelf enige tijd in stand te houden. De trucs, de leugens, en onvermijdelijk de val. En dat allemaal langsheen een deel van de Muur, die Oost-Berlijn scheidde van het Westelijk deel.

Het si niet moeilijk om te weten waar de muur vroeger liep, want ik moet aleen enkele schreeuwerige toeristische attracties volgen langs heen Check-Point Charlie, Blackbox Kalter en het Trabant Museum. Allemaal schreeuwerig, druk, en smekend om geld.

Gelukkig bereik ik even verder de Gendarmenmarkt, gevormd door de Deutscher Dom, de Französischer Dom, en het Konzerthaus. De grote plaats is volledig afgezet én bewaakt omwille van een concertevenement dat hier in het weekend plaatsvindt, en waarvan de muzikale repetities in volle gang zijn. Ik vraag aan de security om mij binnen te laten om wat foto’s te nemen, wat lukt. Het ganse evenement wordt blijkbaar gesponsord door onder andere Citroen, waarvan enkel oldtimers en hun moderne opvolgers tentoongesteld zijn. Ik installeer mij op het terras van een sjiek restaurant aan de voet van de Französischer Dom en drink een Eiskaffee, terwijl ik rustig geniet van de muziek, en verdere plannen maak.

Een bezoek aan de Kunsthalle by Deutsche Bank is een tegenvaller. Absoluut niet de moeite waard! De affiche aan de buitenkant is het mooiste wat die te bieden heeft.

Even verder bevindt zich het Deutsches Historisches Museum, waarin door middel van schilderijen, beelden en allerlei antieke stukken de geschiedenis van de laatste 1500 jaar geïllustreerd wordt. Zeer boeiend maar veel te veel. Zeer boeiend is vooral om nog eens te zien hoe jong de Duitse staat wel is: nauwelijks 100 jaar, en vanaf het begin gekenmerkt door een enorme expansiedrang, welke aanleiding gaf eerst tot de eerste, en daarna tot de tweede wereldoorlog. Het gelijkvloers is volledig ingenomen door de periode na de eerste wereldoorlog. Daar loop ik dan in een drafje doorheen, want het is halfzes, nog net tijd voor een namiddagtheetje in het museumcafé.

Het DDR-museum is geopend tot  uur, en heb ik daarom gehouden voor op het einde. Dit is eerder een commerciële bedoening, met wel enkele leuke dingen, maar uiteindelijk toch niet zo boeiend.

Ik wandel nog even langs het Marx-Engels-parkje, het Rotes Rathaus, de fontein van Neptunus en de Fernsehturm, en neem dan de U-bahn terug naar het hotel.

Verslag bijwerken en gaan slapen.

Eddy schreef:

80454 km  donderdag 21 juli  verblijf in Berlijn
Vandaag weer rust voor de motoren. Eerst naar het Stasi-museum waar uit de doeken wordt gedaan hoe de bevolking van de DDR in de gaten werd gehouden. Dan trek ik terug naar Alexanderplatz waar ik iets eet en drink. Aan het DDR-museum staat een massa volk. Ook aan de Reichsdag is dat het geval. Ik wil niet aanschuiven tussen die zwetende bende. Voor de gebouw hebben Koerden een tentje neergezet en trachten zielgenoten te ronselen voor hun protest. Op het plein aan de Brandenburger Tor wordt ik aangeklampt door een Iraniër van een andere actie. Uiteindelijk blijkt hij geld te willen voor hun protest tegen de regering in Teheran. Er is ook een protest van etnische Russen wegens de moord door brandstichting op een groot aantal burgers in Odessa 2 jaar geleden. Verder een actie van Donbas-Russen wegens de moordpartijen door fascisten gesteund door Kiev. Aan de Russische ambassade zijn er nog 3 verdwaalde Oekraïners die daar dan weer protesteren.
Aan het DDR-museum staat nu geen volk meer buiten maar ik zie dat het binnen enorm druk blijft waardoor je niet rustig kan rondkijken. Ik geef me dan maar over aan een boottocht op de Spree.
Hierna begeef ik me via het Monbijoupark naar de Hackeser Markt. Hier wordt het plein ingenomen door marktkramen en enorme horecaterrassen. Ik doe er me te goed aan Berliner bouletten.

Dag 28 (vrijdag 22 juli 2016):

Berlin D > Lommel D 700km

De terugkeer naar België zal voor mij niet in een rush verlopen. Ik plan een rustige en memorabele rit langsheen heuvels en dalen doorheen bossen en velden. Ik plan om  ergens te overnachten ten Oosten van het Ruhr-gebied, om dan zaterdag in alle rust de laatste kilometers naar huis af te malen.

Als ik even na zeven uur op het ontbijt verschijn zitten mijn drie kompanen daar al. We vertrekken straks om 8 uur naar huis. Peter en Stefan rijden samen zo’n 600km naar de Bodensee in het zuiden van Duitsland. Eddy rijdt in éénen trok over de autobahn naar huis, en ik zet dan aan voor een heerlijk ontspannen laatste rit doorheen het Harzgebergte.

Stip 8 uur staat we allen beneden, de moto’s zijn gepakt en gezakt. Stefan heeft de receptioniste van het hotel opgetrommeld om wat foto’s van ons samen te nemen. Dan nemen we afscheid van elkaar, en is de gemeenschappelijke reis voorbij.

Het is mooi weer, en het wordt al gauw zelfs drukkend warm. In de verte zie ik reeds de hemel betrekken. Rechts in de verte schieten de eerste bliksemschichten door de lucht, terwijl ik aan de linkerzijde een hevig onweer zie losbarsten over een heuveltop. Voorlopig blijft het droog in de vallei waar ik doorheen rij, maar ik ho de tegenliggers nauwlettend in het oog: over en weer zwiepende ruitenwissers zijn een signaal dat het ook voor mij gaat beginnen. En jawel, even later heb ik ook prijs. In een mum van tijd ben ik half doorweekt, en zoek een veilige stopplaats om de regenkledij aan te trekken. In het eerstvolgend dorpje zie ik een openstaande schuur met aardappeltransportband. Ik rij gezwind de schuur binnen onder het goedkeurend gezwaai van de boer die daar net ook komt schuilen. Ik stap af en er ontspint zich een heel gesprek tussen ons. Hij was enkele weken terug op reis in België. Hij geeft mij een hele uitleg over de bezienswaardigheden in de streek; elk weekend is hier wel wat te doen voor motorrijders. Enkele kilometers verder is er zelfs een heel interessant motorenmuseum.

Na een half uurtje is het onweer voorbij, maar niet de regen. De hemel kleurt egaal grijs wat nog uren regen kan betekenen. Ik start de motor en rij verder. Het blijft veelal droog en ik overweeg enkele malen mijn regenpak weer op te bergen. Ik hou het gelukkig aan, want kom toch nog een paar keer terecht in een korte maar hevige plensbui.

In Paderborn is de onweersdreiging volledig voorbij, en ik zet koers naar het hotel waarvan ik het adres deze morgen opzocht, maar nog niet boekte. Er is niet al te veel verkeer. Weinig vrachtverkeer. De brandende zon overheerst opnieuw. In de buurt van het hotel gekomen beslis ik om toch door te rijden naar Hotel Martine in Lommel, waar ik omstreeks 8 uur dan uiteindelijk aankom na een rit van 700 kilometer, waarvan de laatste 300 via autostrade.

Het wordt al snel middernacht voor ik ga slapen. Ik val onmiddellijk in slaap en hoor Martine en Tjeerd niet meer naar boven komen via de krakende trap.

Eddy schreef:

80454 km  vrijdag 22 juli  naar huis 
Om 7 u ontbijten we allemaal samen. Er worden nog wat foto’s genomen van het complete gezelschap met de motoren en omstreeks 8u15 gaat ieder op pad. Ik draai eerst mijn vering terug strak. Stefan en Peter naar hun heimat en Alain vertrouwt op zijn GPS die hem naar de ring rond Berlijn stuurt. Mijn GPS leidt me door het drukke centrum naar de westkant van de stad waar ik de autobahn op ga. Daar draai ik het gas open.
Onderweg enkele vertragingen door wegenwerken en een ongeval waarbij meerdere voertuigen betrokken met gekwetste(n) en 1 auto op zijn dak.
Ik tank(benzine + ½ liter water) eenmaal op Duitse bodem. Om 14 u steek ik de Rijn over. Ik tank nog een keer in Nederland (benzine + ½ liter water) maar niet vol want de prijs is hier nog hoger dan in België.
Om 16 u sta ik thuis. Goed gereden: 761 km op minder dan 8 u.
Mijn teller geeft 81215 km aan.

Dag 29 (zaterdag 23 juli 2016):

Lommel D > thuis 135km

Omstreeks halfzes sluip ik stil naar beneden via de krakende trap. Martine heeft mij toch niet gehoord, want pas een uur later staat ook zij op en is verwonderd mij hier reeds  aan te treffen. We babbelen over de familie en over de reis. Ondertussen breng ik nog de laatste aanvullingen aan in de blog. Het wordt algauw acht uur. Na wat babbelen vertrek ik om halftien naar huis en kom om halftwaalf aan in Watervliet. Onderweg  mijmer ik nog wat na over de afgelopen weken. Veel gereden, veel gezien, veel gedaan, én goede compagnons die allen hun best gedaan hebben om er gedurende vier weken samen iets leuks van te maken. Peter en Stefan zie ik vermoedelijk nooit meer weer, maar we zullen elkaar nog wel via mail volgen. Eddy woont in de buurt. Hopelijk vinden we nog eens een gemeenschappelijk reisdoel. De plannen voor een volgende reis liggen reeds op de tekentafel. Ik hoop dat het grote plan voor mijn ultieme reis nog enkele jaren opgerold in een hoekje mag blijven liggen.

Eddy schreef:

Besluit
Alhoewel er soms wel eens een lichte wrijving was, beleefde ik toch een geweldig avontuur met 3 fijne maar totaal verschillende mensen.
Ik kwam andermaal op plaatsen die ik kon bewonderen en waar andere stervelingen nooit zullen komen of zelfs nog nooit van gehoord hebben. Zo was het na vorig jaar Stalingrad deze keer de beurt aan het prachtige Kazan en het mythische Kaliningrad.
Ik stelde ook weer vast dat de Russen erg vriendelijk kunnen zijn en totaal verkeerd worden afgeschilderd in onze media. Mijn beperkte kennis van hun taal helpt natuurlijk ook.
De hotels waar ik logeerden varieerden van Spartaans tot paleis maar altijd kraakproper.
Met een totaal van 8787 km deed mijn R1150RT het weer uitstekend ondanks het feit dat hij niet ontworpen is voor het werk dat ik hem dikwijls voorschotelde!
Wanneer de bladeren beginnen te vallen, begin ik waarschijnlijk plannen te maken voor een volgende reis want de microbe heeft me nu echt goed te pakken.

.

.