2015 Stalingrad 1 – tot Volgograd

 

Na een mislukte poging de oceaan over te steken en Amerika te doorkruisen van Noord naar Zuid, ontvouw ik plan B: met Ride-onMotortours naar Stalingrad, gecombineerd met twee andere trips, welke ik vorig jaar gepland had, maar die niet doorgingen omwille van het slechte weer en omwille van de oorlog in Oekraïne. Op weg naar Wit Rusland zal ik in Polen een ommetje maken langs Auschwitz en Krakau, en na het verlaten van Georgië zal ik de zuidelijke route rond de Zwarte Zee volgen vooraleer langzaam af te zakken naar Watervliet.

zwartezeerondeAlvast een voorproefje van die onherbergzame, achterlijke, gevaarlijke oorden achter dat hoge ijzeren gordijn:

 

Zaterdag 29 maart 2015

Bijeenkomst van de Stalingradders in Zeddam bij Ride-onMotorTours.

De groep bestaat zoals gewoonlijk vooral uit grijzende mannen. Er zijn slechts enkele bekende gezichten: Liliane en Frank, met wie ik deze morgen meegereden ben vanuit België, en Willem. Wij zijn de enige tsarentrippers van 2013 die nu naar Stalingrad zullen vertrekken.

DSCN1745

Frank en Liliane runnen samen dierenkliniek ‘De Vliet’ voor kleine huisdieren in Puurs. Ze rijden met een grijze BMW 1100RT.

Willem is een oude bekende, voorzitter van de Hell’s Angels in zijn buurt, maar altijd klaar voor een leuke babbel, en heeft toch altijd interesse in mooie dingen. Zijn onvoorspelbaarheid en wispelturigheid maken van hem echter een ongemakkelijke reisgezel. Ik mag hem wel.

Nog een koppel, Jop en Toos, maakt de reis met een 1200GS zijspan.

Edi van de Ende is ongeveer zeventig, en daarmee de Nestor van de groep. Hij is gepensioneerd bedrijfsleider. Hij maakt de reis op een Honda met 160 pk onder de billen, gestuurd door een volautomatische versnellingsbak.

Eddy (Eduard) Baekelmans is vandaag vanuit Antwerpen met zijn zwarte 1150RT gekomen. Eddy is een gepensioneerde politieman, iets ouder dan ik, met een gevarieerde carrière achter de rug. Hij is getrouwd met Natasha, een Russische vrouw die opgroeide in Kazachstan.

René Sterk is advocaat; hij reist samen met zijn jeugdvriend Eric Croes. Hij is van plan om de groep te verlaten in Batumi, en, net zoals ik, nog een paar weken verder te reizen doorheen Oost-Turkije.

Eric Croes is een innemende altijd goedlachse reisgezel.

Dan zijn er nog Lex, Jeroen en Martin; Martin is ongeveer even oud als ik, Lex wat jonger, en Jeroen is de jongste van de ganse bende. Alle drie aangename mensen.

Patrick Hoare is een Ier. Hij sluit zich aan bij dit gezelschap omdat dit voor hem de enige mogelijkheid was om eens op de moto tot in Wolgograd te raken.

Rob de Jong is onze reisleider. Hij is de echtgenoot van Dafne, die ons twee jaar terug begeleidde naar Moskou en Sint-Petersburg. Hij is een kleine pezige atleet van 63 jaar, behulpzaam en voorzichtig. Met hem maak ik misschien over twee jaar de tocht van Alaska naar Vuurland. Hij maakt deze reis nu met de bijna 25 jaar oude Yamaha, waarmee ook Dafne twee jaar terug de Tsarenrip leidde…

Stefan Fuchs, tien jaar jonger dan ik, is er vandaag niet bij. Hij woont aan de Bodensee.. Hij rijdt op een witte 800GS.

Er worden praktische afspraken gemaakt, Visa-aanvragen ingevuld, roadbooks uitgedeeld.

Het roadbook is redelijk summier, en ik neem mij voor om zelf wat opzoekingswerk te verrichten, en door te geven aan de anderen.

Dag -6 (zaterdag 25 april 2015):

Watervliet > Lommel B

Ik vertrek om zeven uur na een deugddoende nachtrust. Alle spanningen van werk en reisvoorbereidingen zijn weg. Het regent nauwelijks.  De motor rijdt goed, het is niet te koud, er is al veel verkeer op de weg. Het is opnieuw wennen aan de Transalp, enerzijds comfortabel en gedwee, maar in het sturen toch wat bokkiger en veel minder vergevensgezind dan de GS. Geleidelijk aan begint het iets meer te regenen. In de Kempen neem ik enkele kleine wegen.

DSCN1146

Mijn eerste reisdoel is Lommel: ik blijf daar slapen bij mijn zus Martine. Ik geraak er uiteindelijk zonder regenpak te moeten aantrekken. We babbelen de hele namiddag. Ik toon Tjeerd de foto’s van onze motorreis naar Noord-Spanje in 2002. Hij had die nog helemaal niet gezien. Jens (7) en Eliza (bijna 5), de kleinkinderen van onze oudere zus Dominique, zijn hier op weekendlogement. Ik speel een spelletje Ganzenbord met hen, en verlies grandioos, tot grote vreugde van de kinderen.

Na het avondeten, biefstuk met gele en groene frietjes, werk ik aan mijn blog, en gaan de kinderen in bad en vervolgens in bed.

De eigenlijke reis begint morgenvroeg doorheen Ruhr-gebied en Harzgebergte, met Magdeburg als eerste overnachtingsplaats.

Dag -5 (zondag 26 april 2015):

Lommel B > Magdeburg D 525 km

Goed geslapen, maar om 5 uur wakker en dus maar opgestaan. Martine volgt een half uurtje later, en nog wat later komt Eliza naar beneden: ze heeft honger… We ontbijten met ons drietjes, ik laad vervolgens de motor, neem afscheid, en verlaat Lommel, richting Magdeburg.

Filmpje van mijn vertrek uit Lommel

( Neen, ik heb nog geen kromme rug; dat is mijn ruggenbeschermer ! )

Mijn reis kent dus een prelude van 1 week, een hoogtepunt van veertien dagen, en dan nog drie weken op het gemak nagenieten.

De prelude:

prelude

Het is niet echt koud, maar de lichte nevel zuigt geleidelijk alle warmte uit mijn lichaam weg. Ik trek mijn regenjas aan en rij verder. Ik passeer vaak langs wegen waar het net geregend heeft, maar blijf zelf droog. Rond de middag komt de zon er zelfs door, en ik verlaat dan ook de snelweg. De laatste driehonderd kilometer leg ik af al kronkelend door de Noordelijke Harz. Het is een mooie rit over kleine en grotere wegen. Ik passeer een grote omwalde hoeve welke al aardig op een versterkte burcht lijkt. Een opvallend fenomeen is het grote aantal zonnepanelen, ook tot in de meest afgelegen dorpjes.

Omstreeks 14u stop ik in Hameln en maak een wandeling doorheen de oude stad die zo bekend is omwille van de Rattenvanger uit het sprookje van de gebroeders Grimm.dsc00780 De oude huizen zijn niet echt sprookjesachtig, maar toch sierlijk en dragen vaak mooie afbeeldingen en leuke spreuken. Om 15u neem ik even rust op een terrasje met lekker mokka-ijs en slagroom.

Dan weer verder op de motor en een half uurtje later doorheen Hildesheim dat ik overigens links laat liggen niettegenstaande de St-Michaelis-site en de oude Evangelische Andreaskirche. Dan weer verder op de motor langsheen wat kleinere wegen. dsc00788Het wordt al gauw bijna 18u. Ik rij langs het enorm dagontginningsgebied van bruinkool van Schöningen. Onmiddellijk daarna passeer ik het ijzeren gordijn net vóór Hötensleben doorheen een denkbeeldige opening: twee rijen hoge betonplaten met daarboven prikkeldraad en ertussen een niemandsland, waar tot vóór 25 jaar vluchtpogingen genadeloos werden afgeknald vanuit de hoge uitkijktorens die er nu nog als kroongetuigen bij staan. De vader van mijn petekind Heinrich slaagde er rond 1950 in om als 17-jarige samen met zijn zus vanuit Voor-Pommeren doorheen dit beruchte ‘IJzeren Gordijn’ in West-Duitsland te raken, waarbij hij enkel een schotwond opliep in de linker arm. Heinrich was er dan ook als een der eersten bij in 1989 om de betonnen muur in Berlijn te helpen afbreken, en zijn brok beton mee te nemen naar Watervliet. Een echt bezoek zit er nu niet meer in en ik neem mij voor om hier bij een volgende passage toch wat meer tijd aan te besteden.

De laatste loodjes beginnen toch te wegen. Ik nader Magdeburg langsheen kilometers lange volkstuintjes. Opgelucht bereik ik om 19u  Hotel am Flughafen in Magdeburg.

Het hotel maakt deel uit van een antiek luchthavencomplex uit de jaar vijftig of zestig. Aan de buitenkant ziet het er maar belabberd uit, maar binnenin is het netjes gerenoveerd. De ontvangst is vriendelijk, hetgeen mijn vroegere ervaringen bevestigt. Vierenveertig jaar Sovjet overheersing heeft toch wat achtergelaten: ‘Gott hilft uns nicht, so helfen wir einander’.

Mijn kamer bevindt zich op twintig meter van de bouwvallige controletoren van de oude luchthaven. Er is een kleine tafel aanwezig waarop twee flesjes water. Een flesje water op de kamer betekent vaak dat het water niet echt drinkbaar is. Oppassen dus! Ik ga op verkenning en merk dat er honderd meter verder een moderne controletoren en dito luchthavengebouw staat. dsc00800Een oude Tupolev uit de jaren zestig staat op te roesten naast het administratief gebouw, waar luchtsportactiviteiten en business vluchten kunnen geboekt worden.

Dag -4 (maandag 27 april 2015):

‘Rustdag’ in Magdeburg D

Ik word om vier uur wakker, maar lig hier zo goed in dit bed dat ik blijf sluimeren, en sta pas op wanneer ik andere gasten hun kamer hoor verlaten richting ontbijtzaal of werk. Buiten regent het. Na het ontbijt neem ik de tram richting stadscentrum. De tramhalte ligt op honderd meter van het hotel; om de tien minuten passeert een tram. Twee medereizigers zijn mij behulpzaam bij het kiezen van de juiste tram en het kopen van een ticket. Ik volg mijn route op de smartphone.dsc00814

De stad Magdeburg is verbonden met de eerste keizer van Duitsland: Koning Otto koos als vrouw één van de twee jonge maagdelijke zusters van de Engelse koning, en putte hieruit voldoende legitimiteit om zich vervolgens tot Keizer Otto I te laten kronen. Hij schonk zijn vrouw de stad welke vanaf dan Magdeburg genoemd werd.dsc00843

Het huidige Magdeburg is sedert de heropbouw na de bombardementen van 1945 een moderne stad geworden, hier en daar doorspekt met gerestaureerde pareltjes uit middeleeuwse tijden. Sommige gebouwen dragen een duidelijke sovjetstempel.dsc00847

De Dom is nog gesloten op dit vroege uur, dus kuier ik wat rond en wordt aangetrokken door een opvallend gebouw: de Grüne Zitadelle ontworpen door Hundertwasser.dsc00831Terwijl ik het Hundertwasserhaus bewonder, komt een man een praatje met me slaan. Hij is afkomstig van Dortmund en woont hier bijna veertig jaar, en heeft nog nooit zijn eigen stad echt bezocht. Hij vindt het zelf jammer, en neemt zich voor hier toch wat aan te doen.

In de Augustinuskerk hield Martin Luther bijna vijfhonderd jaar geleden zijn eerste toespraak, en luidde daarmee het begin in van een omwenteling zonder weerga. Tot de 18e eeuw was de kerk een toevluchtsoord voor gevluchte protestanten, zo ook voor Waalse protestanten, waaraan de kerk momenteel haar naam Wallonerkirche ontleent. Binnen de kerk wordt een moderne kubus gebouwd, waar religieus-culturele aktiviteiten zullen plaatsvinden. Ik mag even een blik werpen binnen de kerk, maar wordt al snel vriendelijk naar buiten gewerkt.

Na heel wat omzwervingen, een lange wandeling langs de Elbe, en enkele rustpauzes keer ik met pijnlijke voeten terug naar het hotel. De oude controletoren heeft in de loop van de dag een laagje bepleistering gekregen. Het weer is vandaag uiteindelijk nog meegevallen: fris, soms winderig, en nu en dan een motregenbui. Ik werk mijn verslag nog wat bij, maar slaag er niet in om het door te sturen. Dit netwerk wordt blijkbaar niet vertrouwd door mijn webbeheerder. Ik ga vroeg slapen.

Dag -3 (dinsdag 28 april 2015):

Magdeburg D > Wroclaw PL 480 km

Ik heb lang en deugddoend geslapen. Het regenen heeft opgehouden, maar het is buiten koud en zwaar bewolkt. Na het ontbijt nog wat samenrapen, herschikken, rommelen, en dan de motor laden.

Er is matig veel verkeer, en er zijn weinig cowboys op de weg. Even voor Berlijn begint het zachtjes te regenen. In een McDonalds neem ik een theetje om mij op te  warmen en kan ik dit verslag doorsturen; het netwerk van McDonalds wordt blijkbaar wel ‘vertrouwd’.

De regen gaat van kwaad naar erger; buiten enkele periodes van zachte regen zal het blijven gieten tot een half uurtje voor Wroclaw, in het Pools ‘Vrotswaf’ uitgesproken. Vanaf de Poolse grens is het hobbelen aan 70 per uur. De afritten zijn aangelegd met kleine hobbelige kasseien, en dus gevaarlijk bij regenweer en te hoge snelheid. Zo kom ik uiteindelijk rond drie uur bijna droog aan in Hotel Brochow, een nieuw hotel op een landgoed even buiten Wroclaw. Mijn kamer ziet uit op het park van het kasteeltje.wroclav3 Uitladen dan maar en op de moto naar de stad. Daar aangekomen ben ik blij dat ik mijn motorpak nog aan heb. De wind en de miezerige regen zijn van dien aard dat een paraplu geen zin heeft. Mijn hoedje houdt gelukkig mijn bril grotendeels droog. Veel foto’s zitten er ook niet in. Maar onafgezien van dat alles heeft Wroclav een heel mooi stadscentrum. Deze stad is zo een tweehonderd jaar lang een Duitse (Pruisische) stad geweest: Breslau, tot de Russen de stad aan de Polen gaven, ter compensatie van het afsnoepen van Lviv, voorheen in het Oosten van Polen, en nu in het Noordwesten van Oekraïne. Wroclav is uitgeroepen tot Culturele hoofdstad van Europa voor 2016.wroclav1

Het enorme marktplein bevat in het midden een huizenblok, waar binnenin opnieuw straatjes en steegjes, weliswaar nog deels vervallen. Er lopen veel (vrouwelijke) studenten rond; de universiteit ligt op honderd meter van het kloppende hart van Wroclaw. De studenten bevolken dan ook de talrijke kroegjes, of staan buiten onder een afdak te roken.wroclav2Tijdens een korte verpozing verwarm en versterk ik de inwendige mens met Pierogi, een soort grote ravioli: flinterdunne deeg gevuld met een vegetarische? vulling, en gekookt in water of bouillon. Is dit een Poolse variante van de Russische ‘пироги’ ?

Oei. Reeds 18u. Nu snel weer verder voor het donker wordt. Ik verlaat de stad net vóór de schemering. Aan het hotel probeer ik de hoge stoep op te rijden om mijn moto veilig te parkeren aan de ingang. Met een harde bons komt de onderkant van de motor in aanraking met de stoeprand. Ik zie geen schade. Vermoedelijk ben ik enkel gebotst met de middenbok, die onderaan nogal ver uit steekt.

Dag -2 (woensdag 29 april 2015):

Wroclaw > Auschwitz > Krakau PL 280km

Deze morgen doet een lauwe zon haar best om door wolk en nevel heen te dringen. Het regenen heeft opgehouden. Om 7 uur ontbijt. De ontbijtzaal vult zich met arbeiders en zakenmensen die zich beroepshalve naar Wroclav hebben moeten verplaatsen. Om 8 uur ben ik weg, na mij toch eerst vergewist te hebben of er onder mijn motor geen verdachte olievlek te bespeuren is… Weer wat wijzer, wel met schande, maar gelukkig zonder schade.

Ik neem de autostrade, want ik wil ruim vóór tijd in Auschwitz aankomen. De natuur komt hier in volle bloei. Ik passeer zowel langsheen uitgestrekt bossen, als doorheen velden waar de meeste gewassen reeds ruim opgeschoten zijn. Naarmate ik Katovice nader wordt het kouder, en slaagt de zon er steeds minder in om nog door de nevel heen te dringen. Om tien uur even opwarmen in een Restop.

Net voor ik Auschwitz bereik rij ik overheen een spoorwegbrug, en besef ik onmiddellijk dat onder mij vijfenzeventig jaar terug de transporten verliepen van honderdduizenden mensen, opeengepakt in beestenwagons, rechtopstaand, trappelend in elkaars urine en uitwerpselen, en zelfs mekaar vertrappelend.auschwitz3

Meteen heb ik dus het toneel geschetst waarmee ik deze namiddag zal geconfronteerd worden.

Vóór het binnenrijden van Auschwitz is er vooreerst de schreeuwerige kermis van McDonalds en Kentucky Fried Chicken. Het stadje Auschwitz zelf ligt er vredig bij. Een mooi kasteeltje op de heuveltop, gevolgd door een aangename dorpse binnenstad. Vruchteloos zoek ik enige aanwijzing naar het Auschwitz Museum. Als ik de weg vraag krijg ik een heel erg verwonderde blik en wordt kortaf teruggewezen in de richting van waar ik kwam. En inderdaad, aan de McD en de KFC zie ik een piepklein scheefgezakt bordje met daarop ‘Museum’. Het is uiteindelijk 12u30 geworden als ik in de verte de parking zie. Plots doen twee politiemensen aan de kant van de weg mij stoppen, en één van hen vraagt mij wat ik hier kom doen. Hun gedrag bezorgt mij een koud gevoel. Ze controleren mijn papieren, en na tien minuten mag ik dan weer verder rijden, nog altijd even rijk als tevoren. Parking op, betalen, en dan weer oponthoud aan de veiligheidscontrole van het museum. Gelukkig heb ik op voorhand geboekt, gaat vanaf hier alles erg vriendelijk en snel, en ben net op tijd voor de rondleiding (in het Frans, mijn moedertaal).auschwitz4

Het is ondertussen mooi zonnig, maar fris weer geworden. Ik heb nog steeds mijn motorpak aan, omdat ik niet de tijd gehad heb om het om te wisselen voor iets luchtiger.auschwitz1

De gids zal ons gedurende vier uur begeleiden doorheen de kampen van Auschwitz en Birkenau. Ze geeft onderweg een heel ingetogen uiteenzetting over leven en dood in deze vernietigingskampen, waarbij uiteindelijk vergassing en crematie de minst gruwelijke  bleken van de beproevingen welke honderdduizenden mensen hier ondergaan hebben.auschwitz2 Voor cijfers en details verwijs ik naar talloze publicaties, films en internetpagina’s. Ikzelf ben hierheen gekomen, na jarenlange opeenstapeling van informatie en details over deze niet zo fraaie periode van de menselijke geschiedenis.auschwitz5 Kom hier vooral niet onvoorbereid; je riskeert anders deze plaats te verlaten met een gedacht ‘dat hier toch niet zoveel te zien was’, zoals ik onlangs hoorde vertellen van iemand die hier vorig jaar gekomen was. Hij had misschien verwacht nog gevangenen aan te treffen?auschwitz6 Dit zijn enkel de plaats, de barakken, de ruïnes, van waar het zich allemaal afgespeeld heeft.

Om zes uur zit ik terug op de moto richting Krakau. Deze ervaring zindert nog door gans mijn lichaam en geest, en draag ik de rest van mijn leven mee.

In Hotel Optima, net even ten zuidoosten van Krakau neem ik mijn intrek voor drie nachten. Ik heb sedert deze morgen bijna niets gegeten, en zoek algauw het restaurant op beneden in het hotel. Ik ben er bijna helemaal alleen. Het lekkere Pools menu met aardappelen, witte en rode kool, wortelen en varkensvlees is zo overdadig dat ik een deel moet laten staan. De volgende keer neem ik geen soep vooraf. Ik ga naar boven en val doodmoe onmiddellijk in slaap.

Dag -1 (donderdag 30 april 2015):

Rustdag in Krakau PL

Vandaag mooi weer. Ik loop naar de bushalte net voor het hotel. Ik zie daar een drankenwinkel, 24u/24u open.krakau8 Alcoholisme is een groot probleem in Polen. Ik neem de bus naar Staro Miasto (de oude stad). In het centrum staat een frisse wind, en ik trek mijn fleece aan. Ik profiteer van het mooie weer om de oude stad te verkennen, en stap slechts hier en daar even binnen. Een prachtige stad, die je moet zien, horen, beleven, opsnuiven. krakau5Wat is het vermelden waard? Vele mannen met coupe casserole; sommige zelfs met een staartje bovenop. Het Jezuïetencollege Swiety Barbary.krakau1 De barokkerk Sw. Anny lijkt een hommage aan onze Rubens, maar dan onder de vorm van weelderig-wulpse sculpturen. Het enorme marktplein met in het midden een Belfort en een soort Lakenhalle, waar binnenin souvenirwinkeltjes gevestigd zijn.krakau2 En dan aan de rand van het centrum de Rynek Kleparski: een overdekte lokale markt met alles op en aan behalve vers vlees en verse vis.krakau3 Twee straten met trouwkledij en lingerie. Een bugelconcert vanop de toren van de prachtige Sw. Mary kathedraal.krakau4De temperatuur stijgt geleidelijk tot aangename hoogte, en de straten stromen vol met wandelaars en toeristen.

In de namiddag toch een bezoekje aan de oudste universiteit van Polen: de Jagellonische universiteit daterend uit de gouden 14e eeuw.krakau7 Hier kreeg Nicolas Copernicus zijn ingeving dat onze wereld toch wel ietwat anders draaide dan tot dan toe aangenomen.krakau6 Die middeleeuwen waren dan toch niet zo duister.

Tijdens gans deze stadswandeling maak ik dankbaar gebruik van mijn rudimentaire kennis van het Russisch, wat onafgezien van het gebruikte schrift, toch veel gelijkenissen vertoont met het Pools. Dank u, Anastassia en Elena !

Iets na 18 uur neem ik de bus terug naar het hotel. Het gaat ditmaal wat trager, want nog in volle spits.

In het hotel verwen ik mezelf met eendenborst, aardappelen, en de klassieke kool en wortelsalade, en geen soep vooraf ditmaal.

Mijn verslag is up to date. Nu ga ik slapen.

Dag 1 (vrijdag 1 mei 2015):

Rustdag in Krakau PL

Ik word wakker en kijk naar buiten: het is droog maar bewolkt. Het ontbijt is vandaag meer uitgebreid dan gisteren. Ik begrijp al gauw waarom: een groep schoolkinderen heeft de nacht hier doorgebracht. Ik zie ze in de ontbijtzaal toestromen terwijl ik het hotel verlaat. Vandaag start ik de route volgens de aanwijzingen van mijn Lonely Planet gids. Eens af de bus gaat het zo een twee kilometer doorheen de oude wijk Podgorske, waar tijdens WOII een Jodengetto afgebakend werd, en op het einde van de oorlog ‘geledigd’ werd. Hier in Podgorske bevond zich de emailfabriek van Schindler, uit de gelijknamige film. In de voormalige fabriek is momenteel een museum gevestigd, waar een chronologisch beeld geschetst wordt van Krakau vanaf de bezetting door de Duitsers tot de ‘bevrijding’ door de Sovjets.

Om twaalf uur heb ik mij doorheen de oorlogsjaren van WOII gewurmd, en steek de rivier Wisla over naar de eigenlijke vroegere Jodenwijk Kazimiersk. Joden mochten immers niet in het centrum van Krakau wonen. Het antisemitisme is niet uitgevonden door de Duitsers… In die tijd omvatte Polen de grootste Joodse populatie van gans Europa.

Er vallen enkele zeldzame regendruppels, en mijn regenfrak blijft in de rugzak.

Mijn Lonely Planet leidt mij nu verder naar een tweede museum: het Joods Galicisch museum: de naam Galicie, niet te verwarren met een regio in Spanje, dateert vanuit de Oostenrijkse overheersing vóór WOI, en omvatte het Noordwesten van het huidige Oekraïne en het Zuiden van Polen. Na een lekkere thee plus maqueron in het museumcafé start ik met het bezoek. Dit museum belicht in prachtige foto’s + tekst de Pools-Joodse gemeenschap vóór WOII en erna.

Na dit museum nog even een wandeling doorheen Kazimiercz, welke vroeger een aparte stad was naast Krakau, maar er geleidelijk mee versmolt. Het had een Katholiek deel en een Joods deel. De vele fabrieksgebouwen wijzen nog op de duale samenleving onder de Joden zelf: extreem rijke Joden welke arme Joden tewerk stelden. De meeste synagogen zijn vervallen of niet meer henkenbaar.krakau9 Een groot oud Joods kerkhof herbergt graven uit lang vervlogen tijden.krakau10

Mijn lunch neem ik in een traditioneel Pools restaurantje, en bestaat uit een knalrode borsjt, redelijk pittig, gevolgd door pierogi gevuld met vlees.

Nu op stap naar Wawel, de koninklijke citadel op een heuvel aan de rand van de oude stad Krakau. Dit was het verblijf van de koningen. De ganse site is indrukwekkend mooi. Binnen de citadel bevindt zich het monumentale koninklijk paleis met Renaissance binnenplaats.krakau12 De koninklijke vertrekken zijn opgedeeld in apart te bezichtigen museumgedeelten rond verschillende thema’s. Naast het paleis reikt de kathedraal naar de hemel. De kathedraal doorstaat gemakkelijk een vergelijking met het mooiste wat West-Europa te bieden heeft. Binnen is alles mooi beschilderd (net zoals ook onze kerken vroeger). In feite is deze kathedraal een groots mausoleum waar alle koningen en nu ook presidenten begraven werden. Ook Chopin vond er een laatste rustplaats. Ik bezoek de monumentale klokkentoren die een volledig houten binnenconstructie heeft.krakau11Wawel maakte mij duidelijk aan dat Krakau het historische hart is van Polen, hoewel Warschau de huidige hoofdstad is.

Doodmoe terug naar het hotel.

Ondertussen is de rest van de groep vandaag op reis vertrokken.

Eddy  Baekelmans schrijft:

Op vrijdag 1 mei 2015 vertrek ik om 8 u op avontuur naar ‘Stalingrad’. (59664 km)

Eerst nog even de bandenspanning controleren en dan naar de autostrade voor een rit die me via een stukje Nederland (Eindhoven) dwars door Duitsland naar het Poolse Poznan leidt.  Op de Duitse wegen is het erg druk met regelmatig vertragingen, waarschijnlijk te wijten aan het verlengde weekend.  Via het Roergebied verder naar Hannover, Magdeburg en Berlijn naar Frankfurt/Oder om de Poolse grens over te steken.  Ik blijf de E30 volgen die over een bepaalde afstand nog geen autostrade is.  Wanneer ik de Poolse autostrade op rijd is er nog maar heel weinig verkeer.  Er dient namelijk betaald: 35 Zloty.  Ik bereik Poznan omstreeks 18 u. (60685 km) Onderweg ben ik een aantal keren gestopt om wat te eten, te drinken, te plassen en te tanken.

’s Avonds wordt er kennis gemaakt met de andere reizigers tijdens het eten in hotel Grodski. Mijn kamergenoot is de Ier Patrick die met een Triumph Tiger rijdt. ’s Nachts word ik wakker van zijn gesnurk dat ongelooflijk luid is. Ik maak hem wakker en zeg dat hij op zijn zij moet liggen. Dat is van weinig nut evenals mijn oordopjes.

Dag 2 (zaterdag 2 mei 2015):

Krakau > Biala Podlaska PL 500 km

Het ontbijt verloopt wat rumoerig omdat twee bussen met tienermeisjes het hotel ingepalmd hebben. Mijn eerste etappe start om 8 uur. Het is droog en fris. Een degelijk wegennet voert mij vlot naar Lublin, ongeveer 280 km verder. Een oude stad met gezellig verkeersvrij centrum.lublin De gelegenheid om de benen eens te strekken en een snelle hap in te nemen. Hier zie je bijna geen toeristen, hoewel de straten, pleintjes en terrasjes gevuld zijn met Poolse dagjesmensen.

Even buiten Lublin passeer ik voorbij Majdanek: opnieuw een stille en grootse getuige van wat mensen andere mensen aangedaan hebben. Ik blijf even gewoon aan de kant staat en kan van hier uit de ganse site overschouwen: een terrein van enkele hectaren afgebakend door prikkeldraad en wachttorens, met daartussen nog enkele barakken en een groot monument ter nagedachtenis van allen die hier het leven lieten.

Vanaf hier rij ik dan verder noordoostwaarts, doorheen een heel landelijke streek. Ik schiet goed op. Het wordt steeds zonniger en minder koud, onder mijn pak zelfs te warm.

In de bossen in de grensstreek met Oekraïne rij ik dan omstreeks halfvijf over de sporen, en langsheen laadkades, waar Joden, en andere ongewenste bevolkingsgroepen als vee uitgeladen werden, om dan vervolgens vergast te worden en in massagraven gedumpt. Dit is Sobibor.sobibor1 Van dit alles is hier heel weinig overgebleven, behalve de herinnering… Een wandelpad is afgeboord met honderden ‘in memoriam’, vaak opgesteld in het Nederlands.sobibor2

Om 18u30 kom ik  toe in het hotel in Biala Podlaska. Ik ben bij de eerste. Een uurtje later is iedereen er. Twee jaar terug waren wij hier ook, op weg naar Moskou en Sint-Petersburg. We schuiven aan tafel voor het avondmaal, en krijgen nog wat richtlijnen voor morgen.

Eddy schreef:

Zaterdag 2 mei. De rit vandaag leidt naar Biala Podlaska.  Ik rijd samen met Frank en Liliane, Jop en Toos en Ide. Aanvankelijk nemen Jop en Toos de leiding maar wel overdreven snel. Nadien gaat het trager maar we schieten niet op. Frank en Liliane nemen de leiding over maar ze rijden verkeerd in Warschau waar ze de snelweg verlaten i.p.v. er op te blijven en tijd te winnen. Er wordt gezocht naar een eetgelegenheid en uiteindelijk wordt er dan maar halt gehouden aan een McDonald’s. 

’s Avonds is er weer eten voorzien in hotel Capitol.  Ik heb een grote blaar in mijn rechter handpalm aan de vingerbasis.  De oorzaak: krak in mijn handschoen of de handverwarming van de dag voordien.

(61194 km)

Ziehier het reisschema van de komende twee weken samen met Ride-OnMotortours:

ride-on-part

Dag 3 (zondag 3 mei 2015):

Biala Podlaska PL >Minsk BLR – ca. 400 km

Video Wit Rusland

Ik kijk naar buiten en zie mooi droog weer. We ontbijten om 7 uur. Bij het uitchecken vraagt men mij om nog een rekening te betalen van een biertje gisteravond. Ik overtuig de receptioniste snel en kordaat van het feit dat dit onmogelijk van mij komt. Ze kon dan ook niet weten dat mijn laatste biertje van 42 jaar terug toen reeds het zevende was dat er teveel aan was die avond, en de afkeer voor bier voor eeuwig geprogrammeerd heeft in mijn hersenen.

We kunnen reeds even na 8 uur vertrekken naar de grens, 40 km verderop. Gelukkig rij ik op kop, en bespaar door mijn gezapig tempo de hele bende een bekeuring; een ons voorbijrazende auto wordt onmiddellijk door de politie ingehaald en aan de kant gezet.

De grenspassage zelf is gemoderniseerd. Alles gaat sneller en duurt nu een grote twee uur, inclusief het uur dat we verliezen door de overgang naar een meer oostelijke tijdszone. Dus om halftwaalf plaatselijke tijd kunnen we weer verder, voorzien van een tijdelijk invoerbewijs van de moto in de Russische Federatie, evenals een minuscuul los blaadje met daarop datum en plaats van passage langs de grens. Beide voddekes papier zijn vooral niet te verliezen! Dus neem ik er onmiddellijk een foto van.

Dit westelijk deel van Wit-Rusland behoorde vroeger toe aan Polen. Ook hier woonden heel veel Joden, hetgeen voor een deel verklaart waarom zo weinig Witrussen de oorlog overleefden.

Nu eerst naar de citadel van Brest samen met Frank en Liliane, met Edi, en met Jop en Toos op hun zijspan. Vóór twee jaar zijn we hier gewoon gepasseerd zonder enig bezoek. De citadel werd grotendeels verwoest tijdens WOII, maar is nu een enorme memorial en wandelpark ter nagedachtenis van het handjevol Russen, die ten koste van hun leven de Duitsers nog heel wat oponthoud bezorgd hebben in hun Blitzkrieg door Rusland. belarus1Het is zondag en er is veel volk. Heel wat mensen in militaire kledij: zelfs een gans gezin, tot en met de kleuters toe. Kinderen spelen op en in de tanks, die daar ook staan op te roesten onder de dikke laag verf die er elk jaar op gesmeerd wordt. Een met kaas gevuld pannenkoekje op een terrasje stilt de grootste honger.

Jop en Toos waren tot hier toe nog bij ons, maar besluiten toch hun eigen weg te gaan omdat wij het toch wat te langzaam aan doen naar hun zin.

Dan volgt de autoweg naar Minsk. Aanvankelijk mag het niet harder dan 90 km per uur. Later is de staat van het wegdek beter en mag je tot 120 gaan. Gelukkig is er relatief weinig verkeer op deze autoweg, want de veiligheid laat veel te wensen over. Je ziet hier en daar een tractor langsheen de pechstrook tuffen, of fietsers, of voetgangers. Nu en dan is er een bushalte, met dan telkens ook een zebrapad. Mensen steken te voet of al fietsend de autostrade over. Automobilisten keren om over de middenberm heen. De politie heeft handenvol werk om hardrijders te vatten en te bekeuren. We rijden op een tolweg, maar er is nergens een loket te bespeuren om te betalen. Mogelijk moet je ergens een vignet kopen.

Wij rijden echter rustig en komen zelf niet in hachelijke situaties terecht. Het wordt echter warmer, en ik word geconfronteerd met de eerste andere dodelijke slachtoffers van deze reis: ik zal vanavond weer werk hebben om de lijken van mijn helm af te wassen.

Onderweg doen we een ommetje naar Nezviz, waar een soort Kremlin met een mooi paleisje de oorlog en de tand des tijd overleefd heeft, en een geliefde bestemming is voor weekenduitstapjes.belarus2

Twintig km verder is er het kasteel van Mir, nog groter, indrukwekkender en mooier dan ik op foto’s had gezien.belarus3 Een echt bezoek zit er niet meer in, maar een kleine wandeling tot op de indrukwekkende binnenplaats kan er nog wel af.

Het wordt steeds kouder op de autostrade. De vermoeidheid en de honger zullen ook wel een rol spelen. We geraken vervolgens even voor acht uur vlot tot in het hotel in Minsk, waar we twee jaar terug ook reeds verbleven tijdens de Tsarentrip. De gure koude wind houdt ons veilig binnen het hotel en we schuiven er aan voor een eenvoudige buffetmaaltijd.

Eddy schreef:

Zondag 3 mei.  Ik word wakker om 5 u door gesnurk van Patrick en het licht door de beige overgordijnen.  Ik schop enkele keren tegen het andere bed maar dat helpt niet; ook mijn oordopjes niet.

Na het ontbijt vertrekt bijna iedereen samen naar de grens met Belarus (Brest).  De formaliteiten zijn vereenvoudigd.  Na minder dan 2 uur kunnen we het land in.  Eerst aan de grens de overgebleven Zlotys en €20 gewisseld.  

Ik vertel aan Frank en Liliane dat het de moeite is om een bezoek te brengen aan het fort van Brest.  Zij besluiten om er naartoe te rijden.  Ik vervolg de uitgestippelde route alhoewel snel blijkt dat dit  niet de snelste weg naar Minsk is.  Ergens onderweg aan een kruispunt in het hol van Pluto zie ik reeds van ver politie staan aan de andere kant van de weg. Zij steken de baan over en met hun verkeersknuppeltje sommeren ze me te stoppen.  Ze brengen de militaire groet en vragen op een vriendelijke manier naar mijn documenten. Wanneer ik niet versta welk stuk ze nog willen zien, haalt de agent van onder zijn jas zijn rijbewijs. Ik haal mijn rijbewijs boven en overhandig het. Ik krijg al mijn documenten terug en de agenten beginnen vragen te stellen over mijn motor: hoeveel cc, hoe snel kan hij, is er een radio aan boord, waarom dan die roostertjes naast de meters, enz. Eigenlijk was het dus een controle om mijn motor van dichtbij te kunnen bewonderen.

Om 17 u kom ik aan in hotel Yubileynaya te Minsk. (61629 km). Ik krijg een eenpersoonskamer toegewezen, neem een douche en stuur een SMS naar Ira. Om 18 u word ik opgepikt door Igor die me meeneemt naar huis. Ik verneem dat ik bij hen moet blijven slapen want Igor kan me niet terug brengen want gedronken. Een overvloed aan eten en drinken valt me te beurt. Ik praat zo veel ik kan gedurende uren met onze vrienden en blijkbaar trek ik goed mijn plan. Ik krijg van Igor 2 nieuwe voorwerpen voor mijn kleine museumpje thuis: een militaire kaartenhouder en een metalen zak fles met embleem van de KGB.

Dag 4 (maandag 4 mei 2015):

Minsk BY > Smolensk RU 360 km

Opnieuw mooi weer; het is zelfs iets warmer. Vandaag een relatief eenvoudige rit voor de boeg: ‘slechts’ 360 km scheiden ons van Smolensk, onze eerste bestemming in Rusland. Na het ontbijt zetten we op het gemakje aan, en rijden eerst nog eens naar de grote centrale winkelstraat. Ik hoop hier in Minsk nog eerst een wegenatlas van het ganse Sovjet-Unie-gebied op de kop te kunnen tikken. Het kraampje dat we twee jaren terug zagen is er echter niet meer, dus rijden we maar door, richting Moskou. Wij, Liliane en Frank en ikzelf, geraken zelf vlot uit de stad, maar achteraf krijgen we te horen dat het Jop (Gerhard) en Toos (Tonia) en Ide niet zo goed gelukt is om de stad te verlaten.

Even buiten de stad zien we een monumentale heuvel, qua grootte te vergelijken met een steenkoolterril uit Wallonië. Boven op de piramide is een memorial gebouwd: Dit is de ‘Berg van de Glorie’.. belarus5We verlaten even de autostrade om een kijkje te nemen. Men is er druk bezig alles op te kuisen en in gereedheid te brengen voor de viering van de overwinning op 9 mei. Dit is wel opmerkelijk: de Russen vieren de overwinning, en wij vieren de wapenstilstand, de vrede of de bevrijding.belarus4Dan weer verder. Het is vandaag maandag, maar toch is het verkeer op de autostrade niet zo druk. We hebben besloten om geen zijsprongetjes meer te wagen, en onze energie op te sparen om deze namiddag In Smolensk nog een en ander te gaan bezoeken.

Op de autosnelweg is de politie terug druk bezig hardrijders te klissen, en met succes! Onderweg smeer ik nog even de ketting terwijl die warm staat: 1 minuutje werk. Frank merkt op dat zijn moto wat olie verliest aan de cardan, maar slaat er verder geen acht op. Aan de grens met Rusland staan een heel aantal agenten, zonder hond ditmaal. Wij mogen gewoon doorrijden, zonder enige controle, en ik kan opgelucht Rusland binnenrijden met beide benen nog aan mijn lijf.

Rond half vier bereiken we Smolensk. Afladen, inchecken, omkleden, en dan op stap. Stefan en Eddy komen ook net aan, en gaan samen met ons de benedenstad verkennen. Ons hotel ligt in de oude stad aan de zuidelijke zijde van de Dnjepr. De oude muren staan nog gedeeltelijk overeind. De muren zijn 400 jaar oud, meer dan 6km lang, meer dan 5m breed en 15m hoog; een unicum in Europa. Binnen deze stadsmuren was Smolensk gebouwd op een heuvel, evenals de monumentale kloosterkerk, de Kathedraal van de Ontslapenis van de Moeder Gods, waar we even een bezoek aan brengen. smolensk1Het economische hart van de stad ligt momenteel echter aan de andere zijde van de rivier. Daar is er heel wat beweging op straat. smolensk2Bij de McDonalds halen we een klein ijsje om onze grootste honger te stillen, en duiken dan de winkelstraatjes in, op zoek naar een restaurantje.

Het Bojarenrestaurant is dicht vandaag, dus wordt het toch de Ruski Dvor, waar ik het hou op een slaatje en een pannenkoekje gevuld met vlees. Willem komt ons vervoegen en vertelt een aantal grappige belevingen van een vorige reis, waar een aantal nieuwe BMW’s door stoere jongens in de prak werden gereden tijdens proefritten terreinrijden.

Weer buiten ontmoet ik mijn mollige Russische vriendin van twee jaar terug. Ik geef haar een dikke knuffel en we gaan samen op de foto. smolensk3Ook treffen we daar net Jop en Toos. Ze vertellen dat ze deze morgen een uur verloren gereden hebben in Minsk vooraleer de juiste weg richting Khatyn te vinden. We wandelen nog een eind voorbij en langsheen de zuidelijke stadsmuur en zakken dan zachtjes weer af naar het hotel. Aan de deur van het hotel zit een oude man achter een loketje (niet achter de receptie!). Hij heeft een bewakersuniform aan.

Al met al een leuke dag, terwijl enkel een verplaatsing op het programma stond.

Eddy schreef:

Maandag 4 mei. Ik word om 6 u wakker wanneer de zon in mijn gezicht schijnt. Ik heb ook wat hoofdpijn van de overvloed. Enkele tabletjes helpen me er overheen. Ira zorgt ook nog voor eten en drinken voor onderweg. Igor brengt me terug naar het hotel. Wat was het fijn om onze vrienden terug te ontmoeten.

Aan de receptie in het hotel verneem ik dat ik van kamer moet veranderen. Ik ga naar de eerste kamer waar al mijn spullen nog liggen, kleed me om en begeef me naar het restaurant. Eten gaat er eigenlijk niet in. Ik breng de bagage voor de zijkoffers naar beneden en wanneer ik de rest ophaal, komt het dienstmeisje en zegt dat ik de sleutel niet dien weg te brengen. Ik zeg haar enkel gedoucht en niet geslapen te hebben.

Aan de motoren wordt beslist dat ik samen met Ide en Jop en Toos naar Xatin zal rijden. Frank en Liliane en Alain gaan nog even rondkijken in Minsk. Ik zie dat Ide coördinaten ingeeft in zijn GPS. Ik realiseer me op dat ogenblik niet dat het die van het volgende hotel zijn. Ik klik de ingegeven route aan in mijn toestel en we rijden weg; Ide eerst gevolgd door Jop en Toos en ik rijd als laatste. Na enkele kilometer rijdt de rest rechtdoor terwijl er naar links dient afgeslagen. Ik zie geen mogelijkheid om de anderen te verwittigen en vervolg de weg zoals het hoort. Ik denk dat de anderen iets verder zullen afslaan maar dat blijkt niet het geval. Zij komen niet aan in Xatin wegens de fout van Ide.

Xatin was een dorp dat door de nazi’s werd uitgemoord en platgebrand en dat als memoriaal werd ingericht tegen de wreedheden van de Duitsers. Een paar honderd andere dorpen ondergingen hetzelfde lot; een derde van de bevolking in Wit-Rusland werd vermoord! De site maakt diepe indruk op de bezoekers die de stilte, verbroken door het geklingel van de fijne belletjes, respecteren.

Vanaf Xatin leidt een mooie, kronkelende weg naar de hoofdweg in Borisov. De grens met Rusland wordt zonder controle overgestoken als gevolg aan de douane-unie tussen Belarus, Rusland en Kazachstan.

Voor Smolensk is er ook nog het (Poolse) Katyn. De gebeurtenissen daar worden herdacht aan de hand van een kerk en een klein museum. Ik neem enkele foto’s van de kerk en rijd verder naar Smolensk. De straten in deze stad zijn in slechte staat, zoals in de meeste Russische steden, terwijl de wegen tussen de steden tamelijk goed zijn. Zelfs waar er werken aan de gang zijn (op heel veel plaatsen) en de bovenste laag van het asfalt is afgeschraapt, kan er fatsoenlijk en snel gereden worden. Vandaag verblijven we in hotel Smolensk. (62015 km)

De benzine 95 kost in Rusland € 0,60 (inderdaad 60 eurocent)!

Ik ga ’s avonds wandelen met Lilian en Frank, Stefan en Alain. Ik bewonder de oude stadmuren en het kloostercomplex. Mijn Russisch komt van pas wanneer we gaan eten in een soort fastfood restaurant met lokale gerechten. Alain bezorgt me betere (industriële) oordopjes waardoor ik het gesnurk nog slechts ver weg hoor.

Dag 5 (dinsdag 5 mei 2015):

Smolensk – Kursk RUS – ca. 535 km

Opnieuw zonnig weer. De temperatuur mag er best zijn, hoewel het niet warm is. Warme kledij is dus nog steeds vereist. We verlaten onze kamer. Toos en Liliane poseren even aan de mooie balie op het verdiep.dsc01190 Beneden zit de oudere man nog steeds aan de deur van het hotel maar zegt geen woord, zelfs geen knikje goedendag. Hij heeft er vermoedelijk de ganse nacht gezeten. Het ontbijt vindt plaats in een kelderrestaurant. Dat zie je hier in Rusland nog wel vaker. De vloer en muren zijn bekleed met glimmende natuursteen.dsc01186 Het ontbijt is heel wat beter dan vorig jaar; toen was het nog in een aangrenzend pand, op zijn Sovjets en beperkt tot pannenkoekjes.

Vandaag rijden Jop en Toos, en Ide, met ons mee. Er staat ons een grote rit te wachten. Het passeren van druk verkeer gaat natuurlijk wat trager met zijspan dan op de motor alleen, maar uiteindelijk laten we Smolensk achter ons. Het eerste deel van de lange rit passeert vaak door zogenaamde ‘bebouwde kommen’: kilometers lang soms, met vaak slechts enkele huizen of keuterboerderijtjes aan de kant, maar met verplichte snelheidsbeperking, omdat hun oprit rechtstreeks uitmondt op de grote weg. Een tankbeurt is een welkome afwisseling. Ik kan mijn Russisch oefenen, vooral door de benzine voor de anderen te bestellen: welke soort, hoeveel liter, hoeveel te betalen. We worden aangesproken door Russen: zij halen hun beste buitenlands naar boven, ik mijn beste Russisch. In het land der blinden is Eénoog koning.

In een wegrestaurantje krijgen we elk wat lekkers naar believen voorgeschoteld. Voor mij is het een opgerolde lap (rund?)vlees, met daarin wat groenten gedraaid. De vriendelijke rondborstige bazin vraagt na het afrekenen of ze niet met ons mee mag naar Volgograd, en ze volgt ons tot buiten en zwaait ons uit..

Dan weer verder. Het olielekje bij Frank blijkt nog niet opgelost, en hij besluit een litertje olie te kopen, evenals wat silicone om het probleem op te lossen. Later in de namiddag stoppen we nog eens voor een tankbeurt van de inwendige mens. De Oezbekistaanse kok komt bij mij en knoopt een gans gesprek aan. Hij werkt hier in Rusland, maar woont in Oezbekistan.dsc01191 Hij poseert samen met mij aan de moto en geeft zijn emailadres. Ik heb hem niet verteld dat ik nog plannen heb om ook ooit eens naar Oezbekistan te gaan. Netwerken is leuk, maar beperken en aflijnen is noodzakelijk:  je moet controle blijven houden over het geheel.

Op een bepaald moment merk ik dat ik de benzinekraan van mijn motor niet terug op normaal gedraaid heb: die staat dus nog steeds op reserve, en ik kan dus niet zien hoeveel benzine er nog in de tank zit. En dan zie je altijd dat je net op dat moment geen tankstation tegenkomt. Opgelucht geraak ik toch tijdig aan benzine, en een halfuurtje later, om 19u30, komen we aan in het hotel in Kursk. We zijn de laatsten.

De inkomhal van het hotel is versierd met afbeeldingen van de komende feestdag.dsc01195Aan de receptie krijgen de twee koppels met veel excuses van de vriendelijke receptioniste te horen dat er verkeerd geboekt is en dat ze het met aparte bedden zullen moeten stellen, maar dan toch in dezelfde kamer. Ze zullen een rustige nacht hebben. We wurmen ons met drie in het enige piepkleine liftje van dat grote hotel, slagen er met veel moeite in nog op de knop voor de vijfde etage (dat is voor ons de vierde) te drukken, en er ons dan vervolgens met wat moeite weer uit te werken. We eten in het hotel: ik neem een groentesoep en daarna stoofpotje van konijn: beide echt lekker. Dan het toetje: aardbeien in zure room !

Nu eerst nog het verslag afwerken van eergisteren. Het wordt 1 uur diep in de nacht vooraleer ik ga slapen.

Eddy schreef:

Dinsdag 5 mei. Ik rijd samen met Lilian en Frank, Alain, Jop en Toos en Ide.  Maar ik stel vlug vast dat het niet te doen is om telkens met zijn allen voorbij de opeenvolgende verkeerslichten te geraken. Ik rijd weg van de rest. Buiten het stadscentrum stop ik om mijn fleece uit te doen. De anderen komen me voorbij en een eindje verder haal ik hen terug in maar het slakkengangetje zint me niet en ik stuif weg.

Buiten de stad word ik geconfronteerd met de wijdheid van het land (lebensraum). Overal is men in de weer met voorbereidingen voor 9 mei (dag van de overwinning) waarbij er wordt gepoetst en geschilderd. Ik stop aan een winkeltje en koop enkele flesjes bronwater. Een eind verder stop ik om te tanken. Anderen van de groep staan er al. Ik help hen bij het vragen wat ze dienen te tanken (soort benzine en hoeveel liter) wat me bewondering oplevert van de Nederlanders.

Ik vervolg mijn weg en stop ergens aan een ‘kafe’. Ik ga binnen en de vrouw achter de toog kijkt me nogal nors aan. Wanneer ik zeg maar een weinig Russisch te kennen en uit België te komen verandert de sfeer. Ik vraag of ik wat kan eten. Ze vraagt me wat ik wil. Ik kies voor borsj, pelmeni en mineraal water. Ze vraagt me hoeveel stuks brood ik wil. Ik ga voor 4. Tijdens het eten komt een dronkaard binnen die bier komt kopen. Hij onderhoudt de dienster en de kokkin maar begint dan ook tegen mij: grootvader. Ik negeer hem totaal en dat helpt. Ik betaal 300 Roebel (minder dan €6).

Ik kom om 17 u aan in hotel Aurora in Kursk. (62564 km)

Ik eet in het restaurant van het hotel en verneem dat Lex, Jeroen, Martin en Patrick een tijd werden achtervolgd door de politie en uiteindelijk werden gestopt. Zij hadden een aantal keer ingehaald waar dat verboden was ook al gingen de andere weggebruikers uiterst rechts rijden om plaats te laten. Na wat bedreigingen hadden ze voor hun 4 in totaal €100 moeten betalen; uiteraard zonder ontvangstbewijs!

Dag 6 (woensdag 6 mei 2015):

Rustdag in Kursk RUS

Ik sta om zes uur op. Mijn eerste gedachten gaan naar Elke, onze oudste dochter, die vandaag tweeëndertig wordt, evenals naar haar mama, die toen in 1983 nauwelijks ouder was dan onze jongste spruit nu. Ik stuur een smsje: “С Днем Рождения” , “Gelukkige verjaardag”. Elke is vandaag op weg naar Brussel, waar ze deelneemt aan een mondeling examen Engels, in het kader van selectieproeven voor een diplomatieke functie.

Nu eerst nog het reisverslag van gisteren afwerken. Als je in gezelschap bent, blijft er niet veel tijd over…

We hebben voor het ontbijt afgesproken: om acht uur in de lobby.

Na het ontbijt  wordt de moto van Frank aangepakt: die lekt immers wat olie aan de kruiskoppeling van zijn cardan. We zien geen groot lek, maar vullen wel de olie van de versnellingsbak en de cardan bij. Daarna smeer ik ook nog even de ketting van mijn motorfiets.

In de buurt van het hotel bevindt zich het museum van transport en automobielen. Het is dicht. Het museum over de geschiedenis van de oorlog, nochtans duidelijk aangegeven op de kaart met adres en telefoon, blijkt er al helemaal niet te zijn. Mensen op straat weten ook van niets. In de naastliggende balletschool doet een vriendelijke kordate lerares? heel wat moeite om rond te bellen en iets te weten te komen. Allemaal vruchteloos.

Dan maar terug naar het hotel, en daar een busje genomen tot in het stadscentrum. Het busje is al een transportmuseum op zich. Je betaalt 12 roebel (20 Eurocent) voor een rit, die op de foor zijn gelijke nog niet kent.dsc01201

We bezoeken daar een natuurhistorisch museum, en wat blijkt? Op de eerste verdieping bevindt zich het museum over de geschiedenis van de oorlog. Een andere afdeling behandelt de etnografische kant van deze regio. Het museum zelf, het personeel, en de oubollige inrichting van de ganse collectie zijn al een museum op zich. De tijd is hier als het ware letterlijk en figuurlijk blijven stilstaan.

Nadien maken we een grote wandeling door het uitgestrekt stadscentrum en gaan in een restaurantje de inwendige mens versterken. Dan weer afwandelen van de lange stadsboulevard.dsc01243 Plots horen we muziek en maken we de oefenparades mee van de festiviteiten voor de 9e mei. Dit jaar wordt een bijzonder jaar, want 70 jaar na het einde van WOII, mede als het schaars worden van de veteranen, die nu stokoud zijn, en binnen tien jaar vermoedelijk allemaal zullen verdwenen zijn. De viering leeft duidelijk in de harten van oud en jong. Dansgroepen, marsen, fanfares, en legertanks maken rondjes en pasjes op het grote Rode Plein van Kursk, dat voor de gelegenheid vannamiddag verkeersvrij gemaakt is.kursk Een mooi voorproefje van hetgeen we in Stalingrad in honderdvoud verwachten mee te maken op 9 mei.

dsc01258

Na de parades nog wat rondlummelen langsheen en soms in de winkels, en uiteindelijk een tankstop in Bar Amsterdam. Daar treffen we Rob aan, en een kwartiertje later komen daar ook totaal toevallig zes andere Stalingradders toe. De jonge garçon is een Oekraïener uit Loehansk die zijn land ontvlucht is omwille van de oorlog, en omdat daar momenteel geen werk is. Hij klinkt erg bitter over deze oorlog die de mensen zelf van ene en gene zijde niet gewild hebben. Zijn ouders zitten daar nu nog zonder enige vorm van inkomen. Ik bestel als enige een zwarte thee, in het Russisch, tot zijn grote voldoening, en toont mij het ingenieuze kannetje waarmee de thee zal klaargemaakt worden.dsc01262 Ik weet niet of hij zo blij was omwille van de thee, dan wel omwille van mijn bestelling in het Russisch.

Al met al is het vandaag een echte rustdag geworden, hoewel mijn voeten en benen tegen de avond hun welverdiende rust goed kunnen gebruiken.

*************

Als taak voor de Russische les moet ik één van mijn dagen in Rusland beschrijven. De taak geldt als vervanging voor mijn examen.

Мой день в Курске.

я просыпался в шесть. Я спал хорошо, но не долго.

Погода была прекрасная, но холодно.

я поднимался, пил кофе, принимал душ, и одевался. Я завтракал с друзьями. мы разговаривали и планировали наш день.

мы шли в Музей Автомобильного Транспортаб, но музей был закрит.

Потом мы поехали на автобусе в центр Курска. Билет автобуса стоит двенадцать рублей: зто недороге.

Там мы шли в большой вознесенский собор и в краеведческий музей. Зто старий областной музей и немного интересный.

Потом мы гуляли в парке имени 1 Мая. Мы обедали и отдыхали в Диететическое Кафе на улице Ленинаю: салат «Оливье» .

Мы смотрели магазины на улице ленина после обеда. Потом мы услышали музыку: музыкальные группы шли в середине улицы. Солдаты пошли и два танка поехал на улице. Потом дети танцевали на Красной площади. Мы смотрели парад. В субботу день победы.

Мы шли в кафе Амстердам. Я заказал черный чай. Официант живет в Луганске в Украине. В Луганске нет работы.

Мы пошли на автобусе в гостиницу.

Мы взяли обед в отеле.

Я очистил мой шлем.

Я устал как собака. Завтра ещё день. Я поспал.

Eddy schreef:

Woensdag 6 mei. Deze dag was eigenlijk voorzien om naar Prokurovka te rijden (ongeveer 130 km verder) voor het museum over de slag van Kursk. Dat bezoek kan beter ingepast worden in de rit naar de volgende bestemming.

Lilian en Frank, Alain en ik gaan te voet op zoek naar het transportmuseum maar dat blijkt gesloten. Dan nemen we ‘marsjroetka’ 82 naar het centrum en bezoeken het oorlogsmuseum annex natuurmuseum. Een oudere museumbewaakster vertelt me aan een vitrine over de lokale, erg lekkere, halfzoete Ivanovka-appelen. Het museum is aftands en niet interessant betreffende de oorlog.

Op het plaatselijke Rode Plein zijn de voorbereidingen aan de gang voor de parade. Voor het ‘Huis van de Sovjets’ staat een groot standbeeld van vriend Lenin. We eten in een restaurantje en drinken nadien in bar Amsterdam. Ik speel voor tolk bij het vragen naar de weg, bestellen van eten, enz.

’s Avonds geef ik wat was af aan de receptie. Grote verwondering wanneer ze vaststellen dat het briefje is ingevuld in het Russisch.

Dure was: 900 Roebel voor 3 onderbroeken, 3 paar sokken en 3 T-shirts (meer dan €15).

Dag 7 (donderdag 7 mei 2015):

Kursk > Voronezh RUS – ca. 380 km

Mooi weer. Vroeg opgestaan om het verslag van eergisteren af te werken, evenals om te werken aan mijn taak voor de Russische les. Maar dat laatste is niet zo dringend, dus dat doe ik enkel als ik echt wat tijd over heb. Eerst een koffietje plus het chocolaatje dat ik gisteravond op mijn nachtkastje vond. Dat zal de eerste honger al wat stillen. Dan alles beginnen opruimen, want we gaan vandaag weer verder: naar Voronezh, maar dan wel via een ommetje langs Prokhorovka, waar meer dan 70 jaar terug de grootste tankveldslag ooit werd uitgevochten.

Na het ontbijt kunnen we met gerust hart vertrekken, want het probleem van de moto van Frank is (tijdelijk?) opgelost. We blijven het in elk geval elke dag opvolgen.

Niettegenstaande de berichten van slechte wegen, rollen we zacht naar het zuiden over mooie wegen. Natuurlijk zijn er hier en daar wegenwerken, maar dat heb je altijd in landen waar er strenge winters zijn. Ook is de ondergrond hier meestal zacht: dit betekent verzakkingen, opzwellen in de winter, wegspoelen bij regenval. Reken dan nog het zware wegverkeer, de spijkerbanden, en de goedkope dunne afwerking van de weg zelf, en je begrijpt dat er hier voortdurend moet hersteld en vernieuwd worden. Het kan de pret niet drukken, en geeft ons nog wat te zien onderweg.

In Prokhorovka moet ik enkele malen de weg vragen, want de gloednieuwe memorial annex museum is niet gemakkelijk te vinden. dsc01271Volgt een uurtje bezoek aan het museum. Stefan heeft zoveel kleine wegen gereden dat zijn benzinetank bijna droog staat. Hij krijgt wat benzine van Jop, en we gieten deze in de tank met behulp van een afgesneden waterflesje.

Nu op zoek naar wat eten, want het is reeds voorbij twaalf uur. Wat later verorber ik een slaatje en een aardappelbroodje. Ik ben 70 roebel (1 Euro) armer.

Vandaag rij ik voortdurend als laatste van het groepje met Frank en Liliane, Jop en Toos, Ide en mijzelf. Bij de passage door een dorpje staat de politie. Ze laten drie moto’s passeren, en doen mij stoppen. Ze vragen papier. Ze krijgen papier. Ik haal het een na het andere papiertje uit, toon het steek het weer weg, tot ze genoeg gezien hebben, en beginnen over de moto en over België: hoeveel cc, hoeveel pk, Brussel, … Bij een politiecontrole ken ik natuurlijk geen Russisch, dus het gaat met gebaren en gelach, en nu en dan kraam ik er een woord koeterrussisch tussen, dat zij dan prompt verbeteren. Plots horen wij achter ons een klap en gekletter van metaal. Er is op 50 meter van ons iemand met een motor aan een kruispunt omgevallen.

Ik loop er naar toe, en het blijkt Lex te zijn. Hij botste op de koffer van Patrick (de Ierse metgezel) die plots remde. Daardoor kwam Lex ten val. Hij had nauwelijks snelheid en is dan ook niet gekwetst. Er is een weinig schade aan de motor. De politie onderwerpt hem aan een grondige controle.lex_valt Ze denken immers dat hij gedronken heeft of aan de drugs zit. Hij moet zelfs een plasje maken!

Ik krijg ondertussen toestemming om weer verder te rijden en word nog even nagekeken door één van de agenten. Tot hier toe was het verkeer eerder kalm, maar wat verder komen we op de drukke verbindingsweg tussen Kursk en Voronezh. Maar ook dat verloopt zonder problemen tot we in Voronezh aankomen… Daar staat ons een file op te wachten, waar we zelfs met de moto, en natuurlijk met het zijspan, ons niet langs of doorheen kunnen schieten. Het is ondertussen wel iets warmer geworden, en de ene na de andere auto staat stil en gooit de capot open wegens oververhitting van de motor. Ook ík zie het naaldje van mijn temperatuurmeter stijgen, en hoor de ventilator van de radiator aanslaan. Maar dan zie ik plots Frank zijn motor voortbewegen met de benenwagen. Jawel, ook hij staat in panne. Reken daarbij dan nog dat hier en daar door de enorme chaos nog enkele wagens op elkaar botsen, en je kunt je het plaatje wel voorstellen. Frank en Liliane slagen er in de motor over een groot kruispunt heen aan de kant te krijgen, en nu rest er ons nog enkel te wachten tot de motor voldoende afgekoeld is. Plots komen daar dan enkele helikopters aangevlogen en scheert de ene straaljager na de andere rakelings over de stad. Ik leg alles vast met mijn helmcamera. Ze zijn natuurlijk aan het oefenen voor de parade van overmorgen. Komt daar ineens ook nog een kolonne legertanks en vrachtwagens, en we weten nu wel vanwaar die enorme verkeerschaos komt. Moet dat nu net gebeuren tijdens de avondspits? Maar kom, wij hebben toch niets anders te doen, en vervelen ons geen moment. Een half uur later zijn de grote manoevers gepasseerd. De motor van Frank voelt nog warm, de temperatuurmeter staat nog hoog, ik giet enkele klutskes water op de motor, en even later start hij weer. We kunnen weer verder naar het hotel, waar we dan omstreeks half acht aankomen.dsc01317

Eddy schreef:

Donderdag 7 mei. Ik rijd alleen richting Prokurovka. Enkele kilometer ervoor waar de spoorweg dient overgestoken, bespeur ik iets verder een toren met gouden koepel. Ik wijk af van de route en ga kijken. Betreft een herdenkingsplaats waar naast het terrein rond de toren een aantal verschillende soorten tanks staan. Er is ook een legertent waar je een bordje ‘kasha’ kan bestellen. Ik vervolg terug de route en kom niet uit aan het museum maar in een centrum met allerlei winkels. Ik vraag de weg en vind het museum. In de voortuin staan twee grote monumenten. Het ene stelt een T-34 voor met daarop soldaten, het andere is een stilistische voorstelling van enkele T-34 tanks die een Duitse tank overrijden.

Aan de ingang van het museum staat een agent en dient een metaaldetector gepasseerd. De agent zegt dat ik mijn tanktas en helm kan achterlaten in een hoek van de hal. Het museum is niet echt interessant; ik verwachtte veel meer! Nadat ik mijn tas en helm oppik begeef ik mij naar de uitgang. Ik geef de agent een hand en steek hem tegelijkertijd een briefje van 50 Roebel toe.

Onderweg moet ik stoppen voor controle door de GAI. Documenten tonen en zeggen waar naartoe.

Geen probleem, ik mag verder. Blijkt dat later aan dezelfde politiepost Lex op zijn voorganger inrijdt en valt. Het gevolg hieraan was dat Lex in de politiepost een urinetest moet ondergaan om te zien of hij geen drugs heeft gebruikt.

In Voronezh rijd ik uiterst links en zie pas op het laatste ogenblik dat een auto stopt om links af te slaan. Ik moet vol in de ankers!

Hotel Amaks Park ligt buiten het centrum. (62938 km)

Dag 8 (vrijdag 8 mei 2015):

Voronzeh > Volgograd (Stalingrad) RUS – ca. 580 km (lange dag)

Vroeg opstaan en vroeg ontbijten. Vandaag een lange rit voor de boeg.

Dit keer geraken we vlot uit de stad. Geen file, en dus geen risico op warmlopen van de motor. We betalen 35 roebel autoweggeld en komen even later op een stuk weg, waar van alle kanten auto’s op komen die niet hoeven te betalen… Ik rij vandaag weer als hekkensluiter van het groepje van vier. Wat verder moet ik even achter blijven, zie de anderen niet afslaan, en mis de afslag omdat ik de gps niet goed kan aflezen door weerschittering van het licht. Gelukkig merk ik de fout op en moet slechts 4 kilometer terugrijden. De anderen zijn echter reeds tien minuten verder. Ik besluit om mij niet te haasten en geen risico’s te nemen om ze in te halen. Ik rij nu zelfs wat trager en kan beter genieten van landschap en bezienswaardigheden.

De streek doet mij wat denken aan Oekraïne. Uitgestrekte velden, afgewisseld met grote percelen braakliggende grond. Geen keuterboertjes te zien; wel hier en daar veefokkerij op industriële schaal. Pas een half uur later haal ik de andere motards in wanneer ze aan het tanken zijn.

We passeren doorheen een gebied dat heel weinig bevolkt is. Er zijn wel regelmatig een soort restops waar veel krakkemikkige vrachtwagens in panne staan, en wat primitieve garages, keten en eettenten aan de kant.dsc01323 Uiteindelijk vinden we iets min of meer deftig, waar ik voor nog geen twee Euro water, lekkere soep en brood krijg. De toiletten bevinden zich buiten achterom in een ander gebouwtje, en kun je bijna omschrijven als gemeenschapstoiletten, gescheiden voor man en vrouw weliswaar. Er hangt hier nog een urinegeur van voor WOII. Madama Pipi is nog een echte Sovjet-reliek: ze zit vadsig achter een bureau te doen alsof ze druk bezig is met kantoorwerk en telefoneren, en ze rekent hooghartig 20 roebel aan voor de ‘verrichting’, waarvan ze beginuur, einduur, netto prijs, en prijs inclusief btw in haar logboek noteert.

Het is de ganse dag wel droog, maar toch wordt het frisser. Andere handschoenen en een fleece rond de nek bieden wat meer comfort. Er zijn vandaag veel wegenwerken, veel vrachtwagens, en veel ongeduldige automobilisten. Het vordert dus traag en moeizaam, maar we bereiken uiteindelijk toch het Grand Imperial Hunting Hotel in de vroege avond.dsc01324

Snel een douchke, en met een groep van acht man (Eddy, Stefan, Frank en Liliane, Jop en Toos, Ide en ikzelf) nemen we de tram naar het centrum. De tram ziet er aan de buitenkant oubollig uit, maar is aan de binnenzijde modern en proper. We worden er zeer gastvrij opgevangen door de Russische conductrice: we mogen geen ticket betalen, en dit wordt met goedkeurend knikken beaamd door de andere passagiers.dsc01330 Ze komt breed lachend met ons op de foto. Andere passagiers overvallen ons met vragen, en één geeft een boeketje rode tulpen aan Liliane. Samen met ons stapt ook een jonge vrouw af de tram en benadert ons in keurig Engels. Ze stelt zich voor als Victoria Yershova, ze werkt in Italie als commercieel internationaal attaché. Ze is opgegroeid in Volgograd, maar werkt nu in Treviso. Kortom, even later is ze met  ons op stap om ons deze avond, volledig vrijblijvend, als gids te vergezellen op onze eerste uitstap in Volgograd. Wij nodigen haar dan ook uit om samen met ons wat te gaan eten. Jop, Toos en Ide zijn wat vermoeid en besluiten toch weer terug te gaan naar het hotel.dsc01346 Al wandelend over een lange boulevard wordt ik aangeklampt door een jonge vrouw die mij een gratis CD met Russische oorlogsliederen in de handen stopt.dsc01348

We wandelen dan verder tot aan de Volga, en gaan daar dan eten in een restaurant waar typisch Russische gerechten geserveerd worden. Keurig, net, en heel lekker.

Stefan (heel wat jonger dan de rest van ons) ziet Victoria (26 jaar) blijkbaar wel zitten, en doet verwoede pogingen om wat met haar te converseren. Zijn Engels is echter niet al te best en zij verstaat geen Duits.dsc01356 Tijdens de maaltijd vertelt ze over haar grootouders die nog de periode vóór en tijdens de oorlog meegemaakt hebben, haar moeder, de militaire dienstplicht, studiekansen en haar job. Mannen van 18 jaar moeten twee jaar dienstplicht vervullen, onderbreken dus hun studies en raken vaak aan de drank. Studies hervatten zit er meestal niet in. Daarom zijn er in Rusland zoveel hoog opgeleide vrouwen die geen geschikte partner vinden. Een aantal gaat dan maar op zoek in het Westen…

Dan gaan we naar het centrale plein, waar morgen de parade zal plaatsvinden.plein_stalingrad

Momenteel is er een vrij toegankelijk concert. We blijven even, wandelen dan langsheen de pas gerestaureerde vuurtoren terug naar de tramhalte en gaan dan terug naar het hotel. We keren met de tram terug naar het hotel. Het is dan toch niets geworden tussen Stefan en Victoria. (Wat we nog niet wisten is dat Stefan getrouwd is.)

Vermoeid direct in bed.

Eddy schreef:

Vrijdag 8 mei. Een lange rit met andermaal veel wegenwerken. Weer veel controle door politie. Ik stop aan een tankstation voor enkele flesjes water. Wanneer de bediende verneemt dat ik naar Stalingrad onderweg ben, geeft ze me een St. Georg-lintje (oranje-zwart gestreept).

Ik stop in een aftandse barak bij Kaukasiërs en eet er de koude (witte) soep, 4 worstjes met gretsjka, 4 sneden brood en daarbij een flesje bronwater voor 350 Roebel.

Aan de eerste wegwijzer met Volgograd op houd ik halt voor een foto.

Wanneer ik in de stad aankom panikeer ik even als mijn GPS tegenstrijdige info geeft. Ik stop en geef de coördinaten van het hotel in. Ik ben op 400 m van het Grand Imperial Hunting hotel.

Wanneer ik voor de deur stop, komt Jan Veulemans met zijn vrouw (voorzitter van de Belgische vereniging Spoetnik) het hotel uit. (63538 km)

’s Avonds gaan we met tram 2 naar het centrum. We moeten niet betalen; de kaartjesverkoopster vindt het geweldig dat wij uit België naar ‘Stalingrad’ zijn gekomen.

Een jonge vrouw, Viktoria, spreekt ons aan in het Engels. Ze wil ons begeleiden en neemt ons mee naar een restaurant en nadien naar het centrale plein waar er optredens zijn.

Dag 9 (zaterdag 9 mei 2015):

Djen Pobedy (op 9 Mei)

Er zijn wat problemen met het ontbijt. Iedereen is vroeg op want wil tijdig naar de parade vertrekken. Het ontbijt start maar om 8 uur; de keuken kan niet volgen, en er is te weinig brood.

Gelukkig heb ik toch niet veel honger. Het begint zacht te regenen als we vertrekken.

Vandaag begint met een strak programma want we moeten op tijd een plaatsje vinden om de parade te kunnen zien. We lopen te voet naar het centrum, want de trams zitten toch tsjokkevol. Op twintig minuten staan we er. Een priester viert een mis in openlucht en in de regen voor een handvol mensen.mis_stalingradEens ter plaatse wordt het ons wel duidelijk dat de grote massa van het volk dat hier toegestroomd is, weinig van de parade zal te zien krijgen. Bijna alles speelt zich af op de Ulitsa Mira, waar een grote tribune is opgezet, maar waar je zonder speciale uitnodiging geen toegang toe krijgt. Met veel moeite krijgen we toch wat tanks te zien.parade Geen parade, geen toespraken, maar het enthousiasme van het publiek rondom ons maakt toch een en ander goed. Heel wat mensen, inclusief kinderen, zijn ook in uniform uitgedost. De kinderen poseren voor hun trotse ouders. Hier en daar lopen wat oudere mannen, steunend en puffend onder het gewicht van de medailles waarmee ze behangen zijn. Ze worden gefeliciteerd door de omstaanders. De succesvolle acties in Oekraïne, evenals de propaganda errond, en de boycot van het Westen hebben hier toch wel wat patriottisme aangewakkerd. Toch merken wij absoluut geen enkele vijandigheid bij ons bezoek naar Rusland, integendeel. We wandelen nog even langs het centrale plein waar de grote tribune nu leeg staat tegenover het prachtig opgezette podium.dsc01409

Na de parade schuift gans die massa mensen naar de Mamajev Koergan, een immens beeld van Moedertje Rusland op een grote heuvel buiten de stad, waar de bevolking hulde gaat brengen aan de meer dan 1 miljoen landgenoten die hier in deze regio het leven gelaten hebben op ongeveer een half jaar tijd. (De duitsers verloren hier 750.000 man)dsc01438 Wijzelf zien het niet zitten om de volgende vier à vijf uur te verdrinken in een voortschuivende mensenmassa, zonder enige mogelijkheid om tussendoor eventjes lucht te happen, en keren op onze schreden terug naar de stad. In het Panorama-museum is het echter een koekje van hetzelfde deeg. Dan maar een kilometerslange wandeling langs de Wolga te midden het feestgebeuren, even onderbroken door een late lunch, bestaande uit een lekkere borsch (rodebietensoep met vlees- en  aardappelbrokjes).

Aan de oever van de Volga zijn volksdansen aan de gang, hetgeen ons ook nog enige tijd kan boeien vooraleer we terugkeren naar het hotel om wat uit te rusten.

Om 9 uur ’s avonds vertrek ik met Eduard (zonder Frank en Liliane) terug naar het centrum, en dan nog wat verder om het vuurwerk te gaan bekijken vanop de enige brug over de Volga die Volgograd rijk is. Het vuurwerk is prachtig en duurt wel een volle tien minuten zonder onderbreking. Telkens opnieuw horen we omstaanders roepen: “Ура ! я побеждаю !”. “Hoera! Ik zal overwinnen!”. Op de brug is er ook nog een kettingbotsing waardoor we ook nog het roodblauw flitsend vuurwerk van de politieauto’s te zien krijgen. Geen minuut verveling dus. Ondertussen zijn alle auto’s blijven stilstaan en is de chaos compleet. Wij staan veilig achter de vangrails en kunnen na het vuurwerk vlot wegraken terug naar het hotel. We leggen een groot deel te voet af, want de trams zitten opnieuw tjokvol, staan in rijen leeg te wachten, omdat die ganse massa er niet op tijd op geraakt.

 Eddy schreef:

Zaterdag 9 mei. Het is de grote dag. We stappen met zijn allen achter Rob aan naar het centrum om er de parade te bekijken. Maar wat blijkt!!! Rob (Ride-on tours) heeft geen toegangskaarten voor het centrale plein waar de parade plaats heeft. Hij gaat met ons naar een straat waar al veel volk staat en besluit dan om ergens totaal anders naartoe te gaan. Ik blijf staan. Na de parade komen er enkele tanks door de straat gereden. Grote ontgoocheling bij de meesten. René en Willem uiten harde kritiek op de organisatie door Rob.

Ik ga met Liliane, Frank en Alain naar de Mamaev Kurgan. Daar schuiven tienduizenden aan om naar boven te gaan, dragers van bloemen en foto’s van gevallenen. We besluiten om terug te rijden met de tram. We lopen langs de enige overgebleven ruïne: de graanmolen. We wandelen verder langs de Volga (ik schat die hier 3 km breed) en gaan in het zelfde restaurant van gisteren eten.

Er heerst een ongelooflijke sfeer in de stad. Iedereen is opgewekt, het patriottisme stroomt eraf.

’s Avonds ga ik met Alain naar de enige brug over de Volga om er het vuurwerk te zien. Om 22 u begint het spektakel dat 10 minuten duurt maar dat constant de hemel kleurt. Een aantal toeschouwers roepen regelmatig: ‘wij overwinnen’!

Dag 10 (zondag 10 mei 2015):

Bezoek Volgograd

Vandaag is het moederdag. Ik vlieg (in gedachten) eventjes terug naar België, en naar alle moedertjes die ik daar achtergelaten heb. Ik ben ze dankbaar voor alles wat ze mij schonken en  wens ze een leuke dag toe. Hierbij gevoegd vinden ze dan ook wat lekkers voor in de namiddag.

voor-moederWat gisteren niet kon, moet vandaag kunnen: de Mamayev Koergan én de korte mouwkes ! Het weer ziet er in elk geval prachtig uit !

Vroeg ontbijten, snel vertrekken, en óp naar de Mamayev Koergan. We kennen de weg en de tram. Daar is het naar boven de heuvel op. De hele tocht tot aan de voet van het enorme vrouwenbeeld is toch erg onderhoudend.mamayev1Het eerste deel van de beklimming van de heuvel heeft veel weg van een calvarietocht langsheen evocaties van het Russisch heldendom en martelaarschap tijdens de slag om Stalingrad. mamayev2Op de kruin van het hoofd van de Mamayev Koergan zien we nu en dan het hoofd en een verrekijker van een sluipschutter verschijnen. In een soort mausoleum staan een aantal duizend namen van slachtoffers en een eeuwige vlam. mamayev3De ingang wordt ‘bewaakt’ door twee onbewogen wachters. De bezoekers schuifelen langzaam langs de zijwand naar boven naar een bovengelegen verdiep waar aan de uitgang ook twee wachters stokstijf staan. Een officier komt hen regelmatig keuren en wist het zweet van hun gezicht. We hebben het geluk de aflossing van de wacht mee te maken: toch telkens een gebeurtenis ! De massa mensen gaat eerbiedig opzij als ze  statig passeren. Dan weer verder naar boven tot aan de voet, letterlijk, van de Mamayev Koergan.mamayev4 Het geheel doet wat denken aan onze Leeuw van Waterloo, maar dan veel, véél, groter en grootser.

We keren terug naar de stad voor een bezoek aan het panorama-museum. Groot is onze teleurstelling als de ingang gesloten is en er een briefje aan de deur hangt. Maar uiteindelijk maken we er uit op dat de ingang op een lager gelegen niveau gelegen is.  We moeten wel bijna een uur aanschuiven in de brandende zon.

Het panorama-museum is heel erg verzorgd; onder andere het slagveld wordt bijna levensecht voorgesteld.stalingrad1 De vele aspecten van de oorlog worden er uit de doeken gedaan. Opvallend natuurlijk is het erg in de verf zetten van de misdaden van de Nazi’s, maar het verzwijgen van deze van Stalin.

Na het vermoeiende bezoek aan het museum is het tijd om de opgebruikte reserves wat aan te vullen. Na toch eerst nog een stevige wandeling langs de Volga dwingen onze vermoeide voeten ons naar een restaurantje aan de promenade. Het blijkt daar wel wat duur, temeer daar we de kleine steak met friet niet kunnen krijgen. Dan maar de grote… Tot onze grote verwondering blijkt die steak een grote prachtig geroosterde vis te zijn: heel lekker. Terwijl we dan toch met het geld aan het smijten zijn dan nog een tiramisu besteld. De rekening is wel een verrassing: deze blijkt reeds betaald door een voor ons totaal onbekend iemand die een tafeltje verder moet gezeten hebben, en die reeds weg is. Groot mysterie: wie, hoeveel, waarom ? Spijtig, anders hadden we hem kunnen vragen of dat nog eens zou kunnen deze avond.

Weer op stap. Ik wil toch zeker nog eens het centraal station zien. Binnenin is net een fototentoonstelling over de situatie van het station en omgeving net na de vernielingen van de oorlog. Op één van de foto’s stond het station nog in brand. Het station heeft verder nog indrukwekkende plafondschilderingen en een enorme prachtige luster.

Nog een tomatensoepje in het hotel sluit mijn avond af. Op tijd in bed, want morgen weer een zware dag voor de boeg in een primitief achtergesteld deel van Rusland.

Eddy schreef:

Zondag 10 mei. Lilian Frank, Alain en ik vertrekken vroeg naar de Mamaev Kurgan. Er is nog niet volk. Wat een sfeer: de trap met aan weerzijde bas-reliëfs, verder een waterpartij met een groot beeld, verder omhoog beelden aan de kant, nog hoger een andere muur met bas-reliëfs, het ronde mausoleum met daarbinnen de eeuwige vlam bewaakt door 4 wachters die stokstijf staan.

De wachters worden afgelost met de typische trage ganzenpas. Helemaal boven staat het gigantische beeld: de vrouw met het zwaard.

Boven op de heuvel, lager dan het beeld, staat ook nog een kerkje.

Het volk begint nu weer toe te stromen, niet meer zo overvloedig als gisteren maar toch enorm veel.

We rijden met de tram terug en gaan naar het panoramamuseum over de oorlog. We schuiven 1 uur aan in de zon voor we binnen kunnen. Ondertussen begint het volk spontaan te applaudisseren wanneer een veteraan voorbij komt. Sommige omstaanders overhandigen hem bloemen. Wat een respect voor deze ‘helden’!

Het museum is erg knap maar het is spijtig dat de diorama’s niet bevolkt zijn met aangeklede poppen.

We gaan in een nogal duur restaurant eten. Ik eet vis waarvan de graten netjes kunnen verwijderd worden; erg lekker. Na het eten vraag ik de rekening. De dienster zegt iets over betalen en een koppel aan de andere tafel. Ik begrijp niet wat ze bedoelt. Wat later vraag ik opnieuw de rekening. Dan begrijp ik haar. Het koppel aan de andere tafel, inmiddels vertrokken, heeft onze rekening (4 pers.) betaald omdat wij buitenlanders zijn. We geven de dienster een fooi van 400 Roebel.

Het wordt kouder en begint licht te regenen. We drinken iets in het Grand Café en gaan vervolgens kijken aan en in het station. We kijken ook nog rond aan de eeuwige vlam aan de obelisk in het centrum.

Dag 11 (maandag 11 mei 2015):

Volgograd > Stavropol RUS – 560 km

Ontbijt om zeven uur: het is toch weer niet in orde. Altijd ontbreekt iets in dit hotel. Sedert eergisteren zijn op meerdere kamers  geen verse handdoeken of geen toiletpapier meer. Bij het afgeven van mijn sleutel is mijn papiertje van het hotelbezoek zoek. Uiteindelijk vinden we zelf uit dat de receptioniste het gaf aan de verkeerde persoon. Onze namen beginnen alle twee met ‘Van’…

Bijna een uur rijden vooraleer we uit de agglomeratie Stalingrad wegraken.

Ga om verder te lezen terug helemaal naar boven en lees Stalingrad Deel 2